زانا

اسباب کشی

2011-03-21T06:07:00.001-04:00

اسباب کشی کردم اینجا

مافیای چهار کارآگاهه

2011-01-22T18:09:00.004-05:00

این بازی مافیا برای یک گروه کوچک (تنها شش یا هفت نفر) مناسب است. در این بازی چهار کارآگاه مختلف جداگانه هر شب بیدار می شوند و از خدا اطلاعات می گیرند. ویژگی خوب این بازی عدم وجود پلیس سیاهی لشکر است و در آن همه ی افراد نقشی ويژه دارند.

نقش ها:

خدا – یک نفر

مافیا – یک نفر

ژوکر – (اختیاری) یک نفر

کارآگاه – چهار نفر

انواع کارآگاه ها:

کارآگاه تازه کار: این کارآگاه همه ی افراد را پلیس می بیند.

کارآگاه پارانوید: این کارآگاه همه ی افراد را مافیا می بیند.

گارآگاه دیوانه: این کارآگاه مافیا را پلیس و پلیس را مافیا می بیند.

کارآگاه عادی

چگونگی تعیین نقش ها:

خدا چهار کارآگاه را با شماره های یک تا چهار روی کاغذ مشخص می کند و روی کاغذ دیگری برای خودش به طور کاتوره ای این چهار شماره را به چهار نقش کارآگاه نسبت می دهد. شب نخست. دقت کنید که خود کارآگاه ها نمی دانند که کدام نقش را بازی می کنند و باید با کمک همدیگر آن را بفهمند.

شیوه ی بازی:

بازی با شب آغاز می شود. طبق معمول مافیا بیدار شده و یک نفر را می کشد. پس از او، به ترتیب کارآگاه های یک تا چهار بیدار می شوند و هر کدام به انتخاب خود یک نفر را از خدا می پرسند. خدا هم با توجه به شماره ی کارآگاه و نقشی که به او نسبت داده پاسخ مناسب را می دهد. برای مثال کارآگاه تازه کار هر کسی را که به بپرسد پاسخ پلیس خواهد گرفت و کارآگاه دیوانه اگر یک پلیس دیگر را بپرسد پاسخ مافیا می گیرد و الخ. روز بعد، همه ی افراد طبیعتاً ادعای کارآگاهی می کنند و هر کسی می گوید که چه شخصی را پرسیده و چه پاسخی گرفته است. از این پس، کارآگاه ها باید تلاش کنند که با کمک منطق نقش های خود را حدس بزنند و مافیا را بیابند. منطق تنها برای حل بازی کافی نیست، برای این که تنها دو شب بیشتر نمی توان بازی را ادامه داد و بنابراین کارآگاه ها (به جز کسی که شب نخست کشته می شود) ماکزیمم تنها امکان پرسیدن دو نفر را دارند. بنابراین المان های مافیای "کلاسیک" در این بازی وجود دارند و استفاده از آن ها برای شناسایی مافیا و در مقابل آن فریب دادن کارآگاه ها توسط مافیا لازم است.

با وجود پیچیدگی بازی و تنوع کارآگاه ها، همچنان پلیس ها قوی تر از مافیا هستند چون می توانند از راه منطقی تناقضات اطلاعات دریافتی را پیدا کرده و از راه آن مافیا را شناسایی کنند. به همین دلیل وجود ژوکر و حضور دو نقش که ممکن است اطلاعات متناقض با بقیه داشته باشند بین دو گروه تعادل برقرار می کند.

چند نکته و تجربه ی جالب:

در تمامی روزهای این بازی همه ی افراد ادعای کارآگاهی دارند.

امکان ندارد که در روز نخست تمامی کارآگاه ها پاسخ منفی داشته باشند. دست کم یک کارآگاه پاسخ مثبت می شنود که در این صورت او حتمن کارآگاه پارانوید است.

این بازی به اندازه ی مافیای کلاسیک تنش زا نیست!

ژوکر در مافیا

2011-01-22T17:53:00.001-05:00

ژوکر نقشی است که برای خودش بازی می کند و جهت گیری با پلیس یا مافیا ندارد. هدف ژوکر این است که در نتیجه ی یک رای گیری در روز کشته بشود. اگر این اتفاق بیافتد بازی همان لحظه تمام شده و مافیا و پلیس هر دو بازنده می شوند و ژوکر برنده ی بازی می شود. بنابراین هدف ژوکر فریب دادن دیگران به مافیا بودنش است ولی نه تا حدی که ژوکر بودنش مشخص شود. بنابراین وضعیت دوگانه ای پیش می آید که در طی آن مافیا ممکن است با ژوکر اشتباه گرفته شود و ژوکر با مافیا. لازم به ذکر است که اگر ژوکر در طول شب کشته شود، برنده ی بازی نیست و به اصطلاح ژوکر سوخته است. ژوکر می تواند به اختیار خود پس از مرگش ژوکر بودنش را اعلام کند تا کار بقیه را ساده کند یا چیزی نگوید و تا آن ها در جهل مرکب باقی بمانند. این نقش را به همه ی بازی های مافیا می توان اضافه کرد.

اضافه کردن این نقش در بازی های کوچک (معمولاً زیر ده نفر) مایه ی نشاط است و در بازی های بزرگتر مایه ی دردسر فراوان. در بازی های بزرگ اضافه کردن ژوکر بازی و به ويژه رای گیری های انتهای روز را بسیار طولانی و پیچیده (و البته شاید هم بسیار کوتاه!) می کند.

مهم است که تا حد امکان خدا از این که چه شخصی ژوکر است بی خبر باشد تا به صورت ناخودآگاه در رای گیری های نهایی تعلل نکند.

دشت پایین

2011-01-06T02:36:00.000-05:00

مرد جوان تنها در اتاق زیرشیروانی زندگی می کرد. زندگی اش در یک دست لباس، مشتی کاغذ و یک سازدهنی کهنه خلاصه می شد. بیشتر شب ها، به خصوص شبهایی باران با تمام قدرت بر روی سقف خانه نمی کوفت، می شد نوای سازش را شنید. سقف خانه در زیر آن باران های بی رحم بهار چکه می کرد. چند سطل و کاسه به او داده بودم که زیر چکه ها بگذارد. او هم آن ها را می چید و نیمه پر از آب می کرد و به قول خودش برای سازدهنی اش ارکستری می ساخت. ارکستری که تنها شنونده هایش دیوارهای نم کشیده ی خانه بودند و گاهی من و قاسم. چیزی از موسیقی اش سرمان نمی شد ولی گوش نواز می نواخت. نوای سازش گاهی آشنا، گاهی ناآشنا و گاهی حتی ترسناک می نمود. گویی صدایش از جهانی دیگر می آمد و قلبم را به تپش وامی داشت. شبی یک وعده غذا از من می گرفت و همه اش را مانند قحطی زده ها می بلعید. نمی دانم بقیه ی روز را کجا می گذراند. نمی دانم چکار می کرد. شاید بهتر بود می دانستم. شاید اگر می دانستم این نمی شد. جرات نمی کردم خیلی دنبالش بروم. هر روز صبح کاغذها و سازدهنی اش را با خودش می برد و غیبش می زد. یکی دوبارلا به لای درخت های بیشه ی پشت خانه می دیدمش که از درختی بالا رفته و روی شاخه ی تنومندش چرت می زند. ولی دیگر اوقات نمی دانستم کجا می رود. با اهالی ده نمی جوشید. کسی هم زیاد از او خوشش نمی آد. خصوصاً که لهجه ی شهری داشت. گرچه آن لهجه و گاهی کلمات قلمبه سلمبه ای که کسی معنی شان را نمی دانست تنها نشانی هایی بود که از شهر در او به جا مانده بود. میان مَردم ده، قصه های عجیبی در موردش دهان به دهان می گشت. نمی دانستم کدام ها راستند و کدام ها زاده ی تخیل. یک بار از عصمت خانم شنیدم که از چوپان ده شنیده بود که یک بار در دشت پایین او را دیده که چهارزانو روی زمین نشسته بوده و سازدهنی می زده و دورش هفت هشت پرنده ی رنگارنگ بال می زدند و آوازی عجیب سر می دادند. چوپان جان گوسفندانش را قسم خورده بود و عصمت خانم جان قاسم را. یک بار دیگر هم بچه های ده او را ایستاده میان رودخانه دیده بودند. او آنها را نگاه کرده و لبخند زده بود. آنها هم خندیده بودند و به سمتش آب پاشیده بودند. از این قبیل قصه ها از رفتارهای عجیبش پشت سرش زیاد بود. ولی وقتی هم سر شام از او سوال می کردم، صورت کنجکاوم را برانداز می کرد و لبخند می زد. شاید همین لبخندهایش بود که کار دستش داد و باعث شد قاسم یک شب از خانه بیرونش کند و بکندش خوراک گرگ های دره. یا شاید هم صدای بی وقفه ی سازدهنی شبانه اش یا حرفهای مردم ده. چند هفته که دور از چشم اهالی ده به دنبال اثری از او می گشتم سازدهنی اش را دشت پایین پیدا کردم. همان جا خاکش کردم و بی صدا به سمت خانه برگشتم. آن روز صدای آوازی عجیب از بیشه می آمد.

پیاده رو

2010-12-26T02:58:00.000-05:00

هوا سرد بود. برف و گِل يخ زده و ماسه کف پياده رو را پوشانده بود. در اوقات عادي ساعت نزديک يک صبح در خيابان Tupper محله ي Atwater گاهي چند نفري يا ماشيني ديده مي شدند. ولي در شب بيست و پنجم دسامبر، واپسين شب های سال 2010 و در هواي منفي پانزده درجه هيچ کس جز من که با گام هاي سريع به سمت اتوبوس راه مي رفتم در خيابان نبود. به صداي گام هايم بر روي گل و ماسه ها گوش مي دادم و به روزي که گذرانده بودم مي انديشيدم. متوجه شدم که شخص ديگری در پياده رو به سمت من در حال راه رفتن است. کاپشن تيره رنگ به تن و شلوار جين به پا داشت و دستهايش را جيب هاي کاپشنش قرار داده بود. کلاه کاپشن روي سرش بود و تاريکي چهره اش را پوشانده بود. مشتاق بودم تا چهره اش را ببينم. اشتياقي کاملاً خام و ناخودآگاه به شناسايي يک عابر ناشناخته در يک نيمه شب سرد و خلوت زمستان. شايد هم تنها به خاطر اينکه تنها موجود متحرک در اطرافم بود. از شکل و سرعت راه رفتنش حدس زدم که مردي جوان باشد. همچنان به سمت هم قدم بر مي داشتيم. بخاري که با هر بازدم از بيني و دهانم خارج مي شد کمي ميدان ديدم را تار مي کرد. به يکديگر نزديک تر مي شديم و من همچنان جز يک بيضي سياه رنگ با محيطي بنفش (دست کم با نور چراغ هاي خيابان) چيز ديگري از سر عابر روبرويم نمي ديدم. با خودم فکر کردم احتمالاً کلاه کاپشنش تا مي توانسته جلو کشيده تا باد زمستاني صورتش را آزار ندهد. بيشتر براندازش کردم. تقريباً هم قد بوديم. تند گام برمي داشت و با هر گام شانه اش را کمي به جلو مي انداخت و با وجود اينکه اکنون کمتر از ده متر با يکديگر فاصله داشتيم همچنان جز بيضي سياه رنگ هيچ چيز ديگري به جاي صورتش ديده نمي شد. تا چند ثانيه ي ديگر از کنار يکديگر رد مي شديم و مي توانستم بالاخره نگاهي به صورتش بياندازم و ببينم اين همپاي مرموز نيمه شب من کيست. اکنون که به هم نزديک شده بوديم و دقيقاً رو به روي هم راه نمي رفتيم خجالت کشيدم که بی وقفه به او خيره شوم. نگاهم را به سمت خيابان چرخانندم تا در لحظه ی تلاقي با خيال راحت صورتم را برگردانم و چهره اش را ببينم. همچنان با گوشه ي چشم گام هايش را مي شمردم و با احتساب سرعت حرکت خودم محاسبه مي کردم تا ببينم چه زماني سرم را برگردانم. اکنون در يک متري يکديگر قرار داشتيم. فاصله ي بين من و او زياد نبود و به علت پهناي کم پياده رو و پوشيده بودنش از برف در هنگام تلاقي تقريباً از نيم متري يکديگر گذر مي کرديم. اين فاصله براي ديدن چهره ي رهگذر بنفش پوش ايده آل بود. سرم را برگرداندم. متوجه شدم که او نيز سر خود را برگرداند تا به من نگاه کند. گويي زمان براي لحظه اي متوقف شد و من بدون اينکه متوجه باشم با چشمان خيره به سياهي احاطه شده درون کلاه کاپشن مي نگريستم. درون کلاه خالي نبود. تاريک نبود. سياه بود. سياه تر از هر سياهي که تا کنون ديده بودم. سياه تر از اتاق تاريک عکاسي، سياه تر از اعماق غار نخجير که در نوجواني ديده بودم و همواره در ذهنم مانده بود. سياه تر از تاريکي مطلق يا هر تصوري که از آن داشتم. و آن سياهي به من نگاه کرد. نگاهش تا اعماق وجودم فرو رفت. گويي سيلي از جوهر سياه مطلق از چشمانم به درون بدنم جاري شد و تک تک سلول هاي بدنم را در خود فرا گرفت. زمان ايستاده بود.

نمي دانم کي زمان دوباره به حرکت درآمد، يا ذهن من کي دوباره هوشيار شد. وقتي به خود آمده بودم چند متري دورتر از نقطه ي تلاقي ام با سياهي در حال راه رفتن بودم. با همان آهنگ حرکت. سرماي عجيبي را در درون بدنم حس مي کردم و از شدت آن ستون مهره هايم خشک شده بود. حتي لحظه اي هم به ايستادن و نگاه کردن به پشت سرم نيانديشيدم. سرم را پايين انداختم و به صداي برف و گل و ماسه و در زير پوتين هايم گوش دادم. صداي ديگري نمي آمد. خيابان تاريک و ساکت بود.

شب بلند

2010-12-22T02:36:00.004-05:00

پیرمرد جرعه های کوچک برندی را روی زبانش می لغزاند. نوکتورنی را انتخاب کرد. موسیقی شوپن سکوت اتاق را شکست. گوش هایش سوت می کشید. خسته بود و میل نداشت از روی کاناپه بلند شود. ولی نمی توانست بخوابد. ذهنش گویی در نوعی خلاء رها بود و چرخ می خورد. موسیقی اوج گرفت. فرود آمد. بازگشت به تم اصلی. نوکتورن آرامی نبود ولی گوش دادن به آن آرامَش می کرد. به راستی چه چیزی آرامشش را گرفته بود؟ آرامش واژه ی ناملموسی بود. مانند خوشبختی، مانند آزادی. اگر ندانی آرامش چیست نمی توانی به آن دست یابی و تا به آن دست نیابی نخواهی فهمید که چیست. نمی دانست در حال حاضر در کجای این دور باطل قرار دارد. تنها لحظات کوتاهی از زندگیست که آدمیزاد می داند که آرام است. می داند که خوشبخت است و می داند که آزاد است. باقی عمر تنها جستجوییست در فضای هزار بعدی برای یافتن آن مختصات گمشده. نوکتورن تمام شد. نوکتورن دیگری را انتخاب کرد. با خود اندیشید "چه شب بلندی".

یلدای 89 - 2010

2010-12-22T01:22:00.003-05:00

بخت از دهان دوست نشانم نمی‌دهد		دولت خبر ز راز نهانم نمی‌دهد
از بهر بوسه‌ای ز لبش جان همی‌دهم		اینم همی‌ستاند و آنم نمی‌دهد
مردم در این فراق و در آن پرده راه نیست		یا هست و پرده دار نشانم نمی‌دهد
زلفش کشید باد صبا چرخ سفله بین		کان جا مجال بادوزانم نمی‌دهد
چندان که بر کنار چو پرگار می‌شدم		دوران چو نقطه ره به میانم نمی‌دهد
شکر به صبر دست دهد عاقبت ولی		بدعهدی زمانه زمانم نمی‌دهد
گفتم روم به خواب و ببینم جمال دوست		حافظ ز آه و ناله امانم نمی‌دهد

Writing as a glorious achievement of human civilization

2010-12-13T19:34:00.007-05:00

...The intended restricted uses of early writing provided a positive disincentive for devising less ambiguous writing systems. The kings and priests of ancient Sumer wanted writing to be used by professional scribes to record numbers of sheep owed in taxes, not by the masses to write poetry and hatch plots. As the antrhopologist Claude Lévi-Strauss put it, ancient writing's main function was to ''facilitate the enslavement of other human beings.'' Personal uses of writing by nonprofessionals came only much later, as writing systems grew simpler and more expressive...

...All of the likely or possible independent inventions of writing (in Sumer, Mexico, China and Egypt), and all of the early adaptations of those invented systems (for example those in Crete, Iran, Turkey, the Indus Valley, and the Maya area) involved socially stratified societies with complex political institutions...Early writing served the needs of the those political institutions (such as record keeping and royal propaganda), and the users were full-time bureaucrats nourished by stored food surpluses grown by food-producing peasants...

(Guns, Germs and Steel, The Fates of Human Societies, by Jared Diamond)

ای کسانی که در تمدن پرافتخار ایران باستان غرق شده اید. بدانید و آگاه باشید که اقتدار و افتخار یک امپراطوری دخلی به رفاه شهروندانش ندارد. پس حسرت آن دوران را نخورید و به درد مملکت برسید.

Click here to start a new game

2010-12-09T01:44:00.008-05:00

گاهی وقتها دلم می خواد از اول شروع کنم. نمی دونم اول دقیقن می شه چه زمانی. اول دبستان؟ اول راهنمایی؟ اول دبیرستان؟ اول لیسانس؟ اول دکترا؟اصلن چرا باید اول ها همیشه با مدرسه سنجیده بشن؟ می خوام از اولین ساز، اولین عشق، اولین کوه، اولین آزمایش علمی، اولین نقاشی شروع کنم.

نگاه می کنم به پسر هفده ساله ی علامه حلی المپیادی که شبها خواب دی.ان.ای می دید و صبح پا می شد وذوق می کرد. الان شبا خواب پروتئین می بینه و صبح که پا می شه خسته س. گاهی وقت ها فکر می کنم زندگیم شده مثل یه بازی Civ که وسطش نگاه می کنم از مملکتی که ساختم خوشم نمی آد! این شهر رو باید یه کم اینور تر می ساختم! چرا با فلان ممکلت جنگ راه انداختم؟! کاش یه کم زودتر فلان علم رو کشف کرده بودم یا فلان wonder رو ساخته بودم! اصلن ولش کن از اول شروع می کنم! یا نه دویست سال برمیگردم عقب و اون شهر رو یه کم اینور تر می سازم! ولی زندگی بازی Civ نیست. نمی شه کامپیوتر رو خاموش کرد و بعد از هشت ساعت بازی و با احساس تهوع و کوفتگی رفت خوابید. باید با همه ی کج و معوجی هاش و wonderهای نساخته و علم های دیر کشف شده و جنگ ها و پیمان های صلح ناخواسته ش بسازم تا منقرض نشم.

En tout cas، چه فایده ای داره نگاه کردن به مسیری که بنا بود طی بشه و مقایسه کردنش با مسیری که طی شده وقتی می دونی که با هم کیلومترها فاصله دارن؟ چه فرق می کنه به جای کلک چال از دارآباد سر در بیاری وقتی هدفت فقط کوهنوردی بوده؟

Quand au hasard des jours
Je m'en vais faire un tour
À mon ancienne adresse
Je ne reconnais plus
Ni les murs, ni les rues
...Qui ont vu ma jeunesse

On était jeune, on était fou

من تقلید می کنم پس هستم

2010-12-07T18:59:00.008-05:00

Most people are other people. Their thoughts are someone else's opinions, their lives a mimicry, their passions a quotation.

Oscar Wilde

فکر کنم از میان تمام "جملات بزرگان" که در طول سال ها این طرف و اون طرف دیدم، با این جمله ی اسکار وایلد بیشتر از همه تونستم ارتباط برقرار کنم. نکته ی جالب و متناقض اینجاس که خود این جمله، در نفی نقل سخنان از بزرگان و دیگران و سرمشق قرار دادنشونه و درعین حال ما خودمون سعی می کنیم اون رو سرمشق قرار بدیم و به جای تاثیرپذیری مطلق از جمع سعی کنیم با فکرها و ایده های genuine (معادل فارسی لطفن! بکر؟!) خودمون زندگی مون رو پیش ببریم. حال اینکه چقدر در این امر موفقیم بماند. پرسش جالب تر اینه که چقدر فکر می کنیم که موفقیم؟ در واقع چه معیاری تعیین می کنه که آنچه ما انجام می دیم سرچشمه ش خودمون هستیم و تقلیدی (حتی در دورترین بعد) توش نیست؟ دوباره مواجه شدن با این جمله ی زیبای اسکاروایلد بعد از خوندن کتاب Meme Machine از سوزان بلک مور باعث شد به شکل دیگه ای راجع به این قضیه فکر کنم. نویسنده ی این کتاب معتقده که اون ويژگی که انسان ها رو از دیگر موجودات زنده متمایز کرده در واقع قدرت تقلیدشونه نه قدرت تفکرشون. در ادامه هم اشاره می کنه که چطور این توانایی تقلید باعث تکامل انسان به شکل انسان کنونی شده و رفتار اکنونش رو هم تا حد بسیار زیادی تحت تاثیر قرار داده. من اینجا قصد ارائه ی خلاصه ی کتاب رو ندارم ولی خوندن اون کتاب رو با دید شکاک و منتقد (!criticial reading) به شدت توصیه می کنم. سوزان بلک مور معتقده که چیزی به اسم خلاقیت بکر وجود نداره و هر چیزی که انسان می سازه در نهایت مخلوطی یا مشتقی از ایده ها و آموخته ها و دانسته های قبلی هستن و نه بیشتر. زمان زیادی رو دنبال خلاقیت ناب در اطرافم به ويژه در هنر و به ویژه ی اون در موسیقی گرفتم، ولی هر قدر هم که گشتم بیشتر دیدم که سازه های فکری بشر همواره چینشی از المان های کوچکتر تکراری و تقلیدی هستن.

می شه به سادگی ادعا کرد که بله این که چطوری ایده ها کنار همدیگه قرار بگیرن که "خوب" باشه خلاقیته و اینکه بدونی هر چیزی با هر چیزی مخلوط نمی شه (مثل پنیر خامه ای و گوشت چرخ کرده ی خام، گرچه شاید بعضی ها حتی در این زمینه هم با من مخالف باشن) . در واقع تعریف جدید خلاقیت می شه توانایی کنار هم قرار دادن ایده ها و اشکال و فکرها کنار هم دیگه به شکلی تازه (دارم تمام تلاشم رو می کنم که برای جلوگیری از بروز حساسیت از استفاده از کلمه های میم (meme) و memeplex پرهیز کنم). منم به همین اعتقاد دارم، یعنی توانایی مهم و یکتای مغز انسان در دریافت و ثبت بی شماری ایده ها و ارائه ی مجددشون به همون شکل قبلی یا کمی تغییر یافته یا به کلی دگرگون شده. این است خلاقیت انسانی. اگر کمی مکانیستی تر هم بهش نگاه کنیم (کاری که خانم بلک مور می کنن و من نمی تونم باهاش کنار بیام) می تونیم بیاندیشیم که شخصیت و تفکر انسان هم در نهایت همون مخلوط و جریان دائمی این ایده ها و مخلوط شدنشون با همدیگه س. برای امتحانش می تونیم سعی کنیم حتی برای کمتر از یک دقیقه به "هیچ چیز" فکر نکنیم.

این ها رو گفتم که به کجا برسم. به صحبت جناب وایلد. ایشون که می فرمایند بیشتر انسانها تقلیدی بیش از دیگر انسان ها نیستند، بیراه نمی گن، نه به خاطر اینکه بیشتر انسان ها ضعیفند و از خودشون چیزی برای ارائه ندارند، بلکه ويژگی مهم انسان ها تقلید کردنه و از همین تقلید ها و مخلوط کردن هاست که شخصیت و خلاقیت شکل می گیره. نیازی به مثال زدن نمی بینم، دانشمندان و اندیشمندان و هنرمندان بزرگ همواره استادان و همکاران و همفکران و شاگردان بزرگی داشتن و با تقلید و اختلاط متقابل با اون ها آثار بزرگشون رو شکل دادن. این زنجیره یا شبکه تا نخستین انسان هایی که قابلیت تقلید رو پیدا کردن (یا آدم و حوا، هرجور که راحتین!) ادامه داره. در واقع تفاوت اون most people و با بقیه ی people که اسکار وایلد به درستی خودش رو جزو اونها می دونه، اینه اون ها بهتر (خلاقانه تر) انتخاب می کنن که کدوم opinionها، کدوم mimicryها و کدوم quotationها برگزیده و به چه شکل دوباره ارائه بشن. به نوعی شاید بشه گفت که all people are other people. تفاوت در اینجاس که شما می خواین کدومها باشین و چقدر چه مشتقی از هر کدوم؟

نزدیک نیمه شب - آزمایشگاه (صدای بی پایان کمپرسورهای فریزرها و یخچال ها)

زندگی زمینی

2010-11-29T22:37:00.004-05:00

Magic is just stuff science hasn't made boring yet.

شاید خیلی از ماها از کنار این جمله که روی تی شرت یک همسفر اتوبوس یا مترو دیدیم بگذریم، پوزخند یا حتی چشمکی هم (در صورت تمایل) به صاحب تی شرت بزنیم و تا مدت ها بهش فکر نکنیم. یادمه یه بار هم چیزی شبیه این رو روی فیس بوک خوندم: "انسان ها ترجیح می دن فرشتگانی رانده شده از بهشت باشن تا میمون های تکامل یافته، برای همین دین رو به علم ترجیح می دن".

نمی دونم واقعن چقدر مردم این جملات رو می پسندن و اونها رو قبول دارن، ولی چیزی که اتفاقن با دوستی سرش صحبتمان شد این بود که شاید ما بر خلاف آن چه ادعا داریم ناشناخته بودن و غیرقابل درک بودن رو به منطقی و قابل پیش بینی بودن ترجیح می دیم. انگار بار مسئولیت ما نسبت به چیزی که نمی شناسیم کمتره و نیاز نیست که بهش فکر بکنیم تا بتونیم درکش کنیم و باهاش کنار بیایم. حتی خیلی از ما (به جرات بگم بیشتر ما) وقتی با دو گزینه ی منطقی و سنگین در مقابل غیرمنطقی و راحت قرار بگیریم، دومی رو انتخاب می کنیم، صورت مسئله رو پاک می کنیم و ترجیح می دیم که به خودمون سختی تامل کردن در زمینه هایی که برامون ناخوشاینده رو ندیم. دوست نداریم تضادهایی مثل تکامل در مقابل آفرینش انسان یا حتی دیگر موجودات زنده یا روح در مقابل عصب شناسی شناخت رو به بحث بذاریم. حتی متفکر بزرگی هم مثل پائولو کوئیلو هم نسبت به پیشرفت های علمی در زمینه ی عصب شناسی عشق ابراز ناخوشایندی می کنه و گلایه می کنه که ما دانشمندا اجازه نمی دیم بعضی چیزا اعجاب آور و جادویی باقی بمونن و اصرار داریم تا همه چی رو توی فرمول بچپونیم. این صحبت ها خلاف ذات کنجکاو و جستجوگر انسان نیست. ولی نمی دونم تمایل ذاتی ما برای ارجاع دادن مسائل پیچیده و سخت-درک (این کلمه رو خودم ساختم!) به ماوراءالطبیعه و متافیزیک و پاک کردن صورت مسئله در مقابل جستجو برای یافتن پاسخ منطقی و قابل درک از کجا منشاء می گیره، به شدتی که حتی وقتی پاسخ منطقی آماده و تهیه شده هست هم از پذیرشش یا حتی گوش دادن بهش سرباز می زنیم و دودستی متافیزیکمون رو می چسبیم. شاید امنیتی که در متافیزیک هست در علم و منطق نیست. ولی در مقابلش قدرتی که در علم و منطق هست در متافیزیک نیست. منظورم از قدرت، توان مادی مثل ساخت و ساز و تمدن نیست بلکه نگاهی متفاوت به وجود انسان و زندگیه، اینکه چطوری می شه ندونسته ها رو پذیرفت و به جای ارجاع دادنشون به ناشناخته برای دونستنشون تلاش کرد. و در ادامه ش، اشتباه در شناخت رو پذیرفت و شناخت جدید رو بدون تعصب کور جایگزین کرد.

نزدیک نیمه شب (به جای کار کردن روی تکلیف آخر ترم)، Redpath library.

ساعت هفت و ده دقیقه ی صبح روز یکشنبه

2010-09-05T17:32:00.000-04:00

در ساعت هفته و ده دقيقه ي صبح يکشنبه پنجم سپتامبر سال 2010 مردي در پياده روي خيابان ئوشلاگا قدم مي زد. خورشيد مدتي بود که بالا آمده بود و خنکي شب گرفته شده بود. با اين حال، باد تندي مي وزيد و گرماي ملايم خورشيد صبحگاهي را با خود مي برد. به سايه ي بلند قدمهايش بر روي زمين نگاه مي کرد. خيابان به جز در مورد اتوموبيل هاي گذري خالي بود. تا ساعتي ديگر دقيقاً سه سال از نخستين باري که براي زندگي پا در اين شهر گذاشته بود مي گذشت. زمان مناسبي پيدا کرده بود تا به اين سه سال فکر کند. به اين که فردي که اکنون بر روي پل بزرگراه بوشرويل گام برمي داشت چه شباهت ها و تفاوت هايي با فردي که تا دقايقي ديگر در فرودگاه پير-اليوت ترودو فرود مي آمد داشت. روزهاي نخست ورودش را مرور کرد. بوي قهوه ي صبحگاهي. تلفن هاي طولاني روزهاي يکشنبه. تلاشهايش براي استفاده از هر موقعيتي براي يافتن دوستان تازه در ميان همکاران. سردرگمي در ميان مقالات و محلول ها و محيط کشت ها و سلول ها. ناخوشايندي کار کردن در روز جمعه و لذت تعطيلي روز شنبه. کوتاه شدن روزها و تاريکي و سرماي طولاني و غير قابل تحمل زمستان همراه با ساعت هاي کار طولاني و گاهي بسيار طولاني. احساس دوگانه ي آزادي دوري از خانواده. اصرار اکيدش براي به ياد نگه داشتن تقويم ايران. کنار سوپرمارکت 24ساعته اي متوقف شد. در تمام اين مدتي که گام برمي داشت اين نخسين مغازه ي اي بود که مي ديد در اين ساعت صبح يکشنبه باز است. گرچه ئوشلاگا با داون تفاوت بسيار دارد و شايد تمام مغازه هاي اين چند بلاک از شمار انگشتان دست تجاوز نمي کرد. وارد شد و رفت تا براي خود قهوه بريزد. قهوه ي معطر noissette را با قهوه ي corséي عادي نيمه نيمه مخلوط کرد و به آن خامه ي ده درصد اضافه کرد. آن را بوئيد و به ياد آورد که با يکي از همکارانش هر روز بعد از ساعت پنج از زيرزمين ساختمانش به زيرزمين ساختمان ام.ان.آي و از آنجا به کافه ترياي بيمارستان رويال ويکتوريا مي رفتند و اين دو قهوه را با هم مخلوط مي کردند و با کرواسان و دانيش و شکلاتين نصف قيمت مي خوردند. طول راه را به بحث در مورد نتايج آن هفته ي شان يا غيبت پشت سر استادانشان مي گذراندند. قهوه کمکي چنداني به از بين رفتن سرگيجه ي صبحگاهي اش نکرد. شب را با گروهي از دوستان تا صبح بيدار مانده بود و اکنون که خواب همه را ربوده بود، او تصميم به پياده روي صبحگاهي در اين محله ي خلوت و ساکت گرفته بود. از خيابان Honoré-Beaugrand گذشت. يک ايستگاه مترو را پياده آمده بود. هميشه نام Honoré-Beaugrand او را ياد فيلم auberge espagnole مي انداخت. شخصيت اول فيلم براي تحصيل از فرانسه به اسپانيا رفته بود و تلاش مي کرد با خيابان ها و ساختمان ها و نام هاي ايستگاه هاي متروي شهر بارسلون ارتباط برقرار کند. منولوگ بلندي در آغاز فيلم در مورد عادت کردن به زندگي در يک شهر تازه. به اين که urquinaona هم زماني مانند خيلي ديگر از نام هاي بلند ايستگاه هاي متروي پاريس برايش عادي مي شد هر روز بي تفاوت از کنارش گذر مي کرد. در هفته هاي نخست در ذهنش به دنبال معادل Honoré-Beaugrand در متروي تهران گشته بود: دروازه دولت؟ طرشت؟ جوانمرد قصاب؟ ساعت هفت و سي و پنج دقيقه بود. در جهت مخالف ئوشلاگا شروع به راه رفتن کرد. تردد اتوموبيل ها در خيابان کم کم بيشتر مي شد. به پارکي در کنار خيابان رسيد. زيگزاگ از ميان چند درخت که به رديف کنار يکديگر کاشته شده بودند و گذر کرد و زير آخري دراز کشيد. به حرکت سريع ابرها نگاه کرد. گويي آسمان در حال آفريده شدن بود. سرش را گرداند و به درخت کنارش خيره شد. سعي کرد تمام واکنش هاي شيميايي که اکنون در آن درخت و درخت هاي رديف در پشتش در حال رخ دادن هستند را مجسم کند. پس از آن سعي کرد تمام واکنش هاي شيميايي درون بدن تمام انسانهايي که در خانه ي يک شکل اطرافش در ميان ملافه هايشان خوابيده بود را تصور کند. دربرابر وسوسه ي روي هم گذاشتن چشمانش مقاومت کرد و دوباره ايستاد. به سمت خيابان عريض و بلند شربروک راه افتاد. مي خواست اين دقايق آخر را هم هوشيار باشد. مانند شمارش معکوس لحظه ي تحويل سال. مانند فوت کردن شمع هاي تولد و رسميت دادن به گذشت يک سال از زندگي. امروز براي خودش کم تولدي نبود. شايد موجه تر از ديگر تولد ها. نوروز در خارج، آن هم در شهري که ماه فروردين و اردي بهشت را همچنان زير برف مي گذراند و بدون ترافيک و شلوغي و تعطيلي و همه ي ديگر عناصر وابسته حس نو شدن و تازه شدني را در خود نداشت. سال نوي ميلادي هم با وجود برخي عناصر مشترک نتوانسته بود آن حس را جايگزين کند. با خود فکر کرد که اين روز بيشتر از ديگر روزها او را به فکر کردن در مورد سال گذشته اش و زندگي تازه اش وامي دارد. خيابان شربروک تقريباً سرتاسر شهر را به هم وصل مي کرد. ياد روزهايي افتاد که از شيرپلا تا ميدان ونک را تنها يا با دوستان گز مي کرد. يا شب پيش از رفتنش از تهران را که در پارک ملت کنار خيابان ولي عصر به صبح رسانده بود. گويي برايش اين نويي بلانش ها نشانگرهاي تغيير فصل بودند. از ذهنش گذشت که تا خانه اش را پياده برود ولي پس از سه ايستگاه سوار مترو شد. ساعت از هشت گذشته بود. سال تحويل شده بود. سرمهماندار هواپيما با لهجه اي که در آن زمان به اين خوبي نمي فهميد گفت:

Mesdames et messieurs, bienvenue à Montreal! Pour votre sécurité veuillez rester assises dans vos sièges jusqu'à ce que les signes de ceinture de sécurité sont éteintes…

مافیای سرکاری

2010-08-22T12:19:00.003-04:00

این بازی مافیا تنها برای مردم آزاری طراحی شده و ارزش دیگری ندارد.

شیوه ی بازی:

کسی که نقش خدا را بازی می کند کاغذهایی که نقش افراد را مشخص می کند را می نویسد. ولی روی هیچ کدام از کاغذها "مافیا" نمی نویسد، و یا حتی همه را پلیس می نویسد. دقت کنید که غیر از "خدا" کس دیگری از این که چه کسی مافیاست خبر ندارد. برای همین هنگامی که خدا شب را بازی می کند می تواند به صورت نمادین مافیا را بیدار و خواب کند و یک نفر را روز بعد به انتخاب خود کشته شده اعلام کند، در حالی که مافیایی در کار نیست. برای تفریح بیشتر خدا می تواند کارآگاه را هم فریب دهد و پلیسی را که شب او می پرسد را مافیا معرفی کند و از دعوای روز بعد میان پلیس ها و سرگیجه ی آن ها بیشتر لذت ببرد. میزان ادامه ی این بازی بستگی به میزان تفریح و حوصله ی خدا و جنبه ی شوخی دیگر بازی کنندگان دارد.

انبساط یا انقباض

2010-08-21T01:12:00.002-04:00

عادت نمی کنم. هر کدامشان که از ایران می روند، انگار یک بار دیگر خودم رفته ام. هر کدام که از خانواده و دوستان و خاطرات کودکی و جوانی شان جدا می شوند و برای دست و پنجه نرم کردن با فرهنگ غرب پرواز می کنند گویی همه ی این ها بار دیگر بر سر خودم می آید. عادت نمی کنم. خاطراتشان را می شنوم. وبلاگهایشان را می خوانم. همه مثل همیم و در عین حال هرکدام آدمی متفاوت و با مسیر زندگی یکتا. نسل دیگری ساخته ایم که جایگاهش تمام کره ی زمین (با چگالی زیاد در آمریکای شمالی) است. الان در هر گوشه از این کره ی پر آب (این طرف بیشتر پر آب است تا خاکی) دوستی یا دوستانی دارم که بخشی از زندگی ام با آنها در اشتراک بوده یا هست. حس می کنم دنیا در حال انبساط نیست که در حال کوچک شدن است.

طبقه ی دوازدهم

2010-07-31T03:12:00.001-04:00

تقريباً سه سال است که اينجا زندگی می کنم و هنوز هم در هر مهمانی ايرانی بدون وقفه وقتم را در فکر و خاطره ی ايران سر می کنم. هرچند از آخرين مهمانی که در ايران رفتم بيش از ششصد روز می گذرد. با ديدن دخترها و پسرهايي که روبه روی هم می رقصند و باسن و شانه هايشان را تکان می دهند و جيغ می کشند و شادی می کنند خوشحال می شوم. هميشه بحث و شوخی کميته و پنجره ی باز و مسائل مشابه به راه است. معمولاً هم مهمانی حوالی ساعت يک صبح به آمدن پليس به خاطر شکايت همسايه ها ختم می شود. طبقه ی دوازدهم. بالکن. هوای خنک آخرين شب ماه ژوئيه. خنکی cote-des-neiges البته به خاطر درختهای Mont-royal هم هست. آنارشيست درونم از من می خواهد که بطری توی دستم را ول کنم تا دوازده طبقه را طی کند و من خرد شدنش روی آسفالت را نگاه کنم. به حرفش گوش نمی دهم.

سرجوخه - کرگدن - جادوگر

2010-07-26T02:01:00.003-04:00

فضا بيروني. يک گورستان.

کرگدن: من حوصله م سر رفته. بياين يه بازي بکنيم.

جادوگر: مي تونيم باز قايم موشک بازي کنيم.

سرجوخه: خودت رو مسخره کن. کرگدن با اون هيکلش کجا مي تونه قايم بشه؟

جادوگر: خوب کرگدن مي تونه چشم بذاره.

کرگدن: بعد تو هم خودت رو غيب کني و من و سرجوخه تا هفته ي ديگه دنبالت بگرديم.

جادوگر: آره قبول دارم. الان که بهش فکر مي کنم، خيلي هم خنده دار نبود.

سرجوخه: من هفته ي ديگه ارتقا مي گيرم. قراره بشم گروهبان. محل خدمتم هم عوض مي شه. ديگه نمي تونم اينجا سر بزنم.

کرگدن: ...(آه مي کشد)...همه چي در حال عوض شدنه.

جادوگر: همه چي هميشه در حال عوض شدنه. فقط توي کرگدن نمي خواي بپذيريش.

کرگدن: تو گفتنش راحته برات. همه چيز رو به ميل خودت تغيير مي دي. حتي الان دارم فکر مي کنم شايد من هم قبلن چيز ديگه اي بودم. تو منو تبديل به يه کرگدن کردي و بعد هم حافظه م رو پاک کردي که يادم نياد.

جادوگر:....(شگفت زده)...چي؟!...چرا بايد من همچين کاري بکنم؟!..اصلاً از اين حرفت..

سرجوخه:...(صحبتش را قطع مي کند)...بس کنين شما دوتا. مثل خروس جنگي افتادين به جون هم. يادتون رفت من چي گفتم؟ من بزودي از اينجا مي رم.

کرگدن و جادوگر نگاهشان را به زمين مي دوزند. سکوت گورستان را فرا مي گيرد. صدايي جز صداي پيچيدن باد در ميان برگ درختان شنيده نمي شود. سرجوخه کلتش را در مي آورد و با دستمالي که در دست دارد شروع به برق انداختن آن مي کند.

کرگدن: چرا از ارتش استعفا نمي دي؟

سرجوخه: آخه کار ديگه اي بلد نيستم.

کرگدن:...(به کلت او نگاه مي کند)...يعني کار ديگه اي غير از آدم کشتن؟

سرجوخه: اين اسلحه براي آدم کشتن نيست. براي دفاع از کشورمه.

جادوگر: ...(با تمسخر)...پس هنوز هم از اين اراجيف توي مغز جووناي بيچاره فرو مي کنن!

سرجوخه: هيچ هم اراجيف نيست. هر کشوري بايد بتونه از خودش در مقابل تجاوزگرها دفاع کنه.

جادوگر: جدي؟! ببينم تا حالا چند نفر رو کشتي؟

سرجوخه: ...(آرام)...هيچ کس رو.

کرگدن: پس چطوري داري ارتقا مي گيري؟

سرجوخه: نمي دونم. لابد به خاطر کارهاي ديگه م.

کرگدن: من هيچي غير از خودم رو قابل دفاع نمي دونم. يعني به نظرم ارزشش رو نداره. مثلاً من چرا بايد از اين قبرستون دفاع کنم؟ چرا بايد خودم رو براش توي دردسر بندازم.

سرجوخه: صبر کن تا اينجا پر از اشخاص غريبه اي بشه که آرامش الانت رو ازت بگيرن. اون موقع مي فهمي من چي مي گم.

کرگدن: هيچ کس نمي تونه آرامش يه کرگدن رو ازش بگيره. شما آدم ها زيادي همه چيز رو سخت مي گيرين. مثلاً همين قبرستون. واقعاً چه نيازي به اين هست که هر کسي که مي ميره باز هم يه جايي رو توي زمين اشغال کنه. مـُرد ديگه، تموم شد! تازه پوست من کلفت تر از این هاس.

جادوگر: عمر کرگدن ها و جادوگرها زياده. بيشتر از حد تصور انسان هاي کوته عمر. براي همين هم وقتي مردن ديگه نيازي نمي بينن که همچنان روي زمين حضور داشته باشن. ولي آدم ها هيچ وقت نمي تونن از زندگي دل بکنن. حتي وقتي مردن هم دوست دارن يه جايي از زمين رو حتي به صورت نمادين اشغال کنن. واقعاً فکر مي کني از اون کسايي که زير اين خاک دفن شدن غير از اسمشون روي سنگ قبر چيز ديگه اي باقي مونده که حس وجوديشون رو القا کنه؟

سرجوخه:...(خطاب به جادوگر) چطور به خودت اجازه مي دي آدم ها رو با جادوگرها مقايسه کني؟ تو هر چيزي که بخواي هر وقتي که بخواي برات فراهمه. تلاش کردن برات مفهومي نداره. هدف و رسيدن به هدف هم برات مفهومي نداره. مسلمه که نياز به بودن رو هم درک نمي کني. چون بهش احساس نياز نمي کني! اصلاً به هيچي احساس نياز نمي کني! نياز به بودن ابتدايي ترين احساس بشره. بعد از بودن تازه احساس هاي ديگه پيدا مي شن. .(خطاب به کرگدن) از اون پوست کلفت تو واقعاً هيچي رد نمي شه.

جادوگر: ...(با کمي تمسخر)...دوست جوونمون دوباره يه کم احساساتي شده. آروم باش پسر خوب! (خطاب به کرگدن با لحني سرزنش وار ولي غير جدي) تو هم که مي دوني اين پسربچه حساسه سر اين چيزا چرا انگولکش مي کني؟

سرجوخه: نه عيب نداره. بذار بگه. ولي من جداً مي خوام بدونم. مثلاً شما دوتا که اينطوري با شکم سيري نشستين و دارين منو فيتيله پيچ مي کنين هيچ چيزي توي زندگيتون نمي خواين؟ از همه چي احساس رضايت محض دارين؟ هيچي نيست که ته دلتون رو بلرزونه؟ هيچي نيست که يه کم آدرنالين توي خونتون بريزه؟ يا چشماتون رو تر کنه؟

کرگدن:گفتم که! من ناراحتم از اينکه داري مي ري. دوست داشتم همين جا مي موندي و مثل قديم هر روز عصر مي اومديم اين قبرستون و با هم گپ مي زديم و بازي مي کرديم.

سرجوخه:...(حق به جانب)...خوب پس ديدي کس ديگه اي غير از خودت هست که برات مهم باشه؟

کرگدن: ولي دليل نمي شه که من برم پادگانت رو خراب کنم يا دنبالت راه بيفتم بيام هر خراب شده ي ديگه اي که مي خواي بري. بالاخره يه چيز ديگه پيدا مي شه که سر خودم رو باهاش گرم کنم. بالاخره نگفتي چرا استعفا نمي دي؟ کار ديگه بلد نيستم که نشد جواب. مي توني شروع کني يه کار ديگه رو ياد بگيري.

سرجوخه: من تمام زندگيم رو توي اين شهر بودم. دوست دارم که برم و جاهاي ديگه رو ببينم. محل خدمت جديدم کنار درياس. شايد بتونم سوار کشتي بشم و به بندرهاي ديگه سفر کنم. با آدم هاي تازه آشنا بشم.

جادوگر: کنار دريا زندگي کردن واقعاً معرکه س.

کرگدن:...(سرش را به علامت تاييد تکان مي دهد)..آره موافقم.

سرجوخه:...(شگفت زده)..شما از کجا مي دونين؟! مگه قبلاً کنار دريا بودين؟!

جادوگر چپقش را روشن مي کند. پک عميقي به آن مي زند و دود آن را بيرون مي دهد. دود چپق شکل يک هشت پا را به خود مي گيرد و شنا کنان از آنها دور مي شود. سرجوخه و کرگدن با حيرت به هشت پا خيره مي شوند.

جادوگر: خيلي خيلي سال پيش. اون موقع حتي پدربزرگ تو هم به دنيا نيومده بود. من کنار دريا زندگي مي کردم. يه مغازه دار بودم. يه بار به سرم زد که به جاي فروختن جنس هام توي بندر اون ها رو يه شهر ديگه بفروشم. اين شد که با يه کاروان شروع کردم مسافرت کردن تا به اين شهر رسيدم. اون زمان طي کردن مسافت دريا تا اينجا خيلي طول مي کشيد. پيرمردي رو ديدم که کنار در کلبه ش نشسته بود و بهم پيشنهاد داد که در مقابل گردن بند صدفي که از گردنم آويزون بود بهم چندتا وِرد ياد بده. اولش به تمسخر گرفتمش ولي بعد که بهم چند تا از توانايي هاش رو نشون داد، باورم شد. بعد از اون ديگه من بودم که التماسش مي کردم که بيشتر بهم ياد بده. از کنار کلبه ش تکون نخوردم. يک عمر خدمتش کردم تا آروم آروم هنرش رو بهم ياد داد و من ايني شدم که الان مي بيني.

سرجوخه: اون گردن بند صدفی رو برای چی می خواست؟

جادوگر: فکر کنم دلش برای دريا تنگ شده بود.

سرجوخه: خوب پس تو چرا الان که همه چي رو ياد گرفتي بر نمي گردي کنار دريا؟

جادوگر: استادم قبل از اين که بميره بهم گفت که قدرت من فقط منحصر به اين شهره و به محض اينکه از اين شهر خارج بشم آدمي معمولي خواهم بود.

سرجوخه: ..(با کمی شیطنت)...عجب! پس تو هم يه زماني يه آدم معمولي مثل من بودي!

جادوگر: هم من هم اين رفيقمون کرگدن. تا قبل از متامورفوز معروفش، اون هم يه کافه چي بود توي دهکده ي کوچيکي توي فرانسه.

سرجوخه:...(از جايش بلند مي شود و با حيرت به کرگدن نگاه مي کند)..يعني تو هم آدم بودي؟! چي شد که اين شکلي شدي؟!

کرگدن:...(با بي تفاوتي)..داستانش مفصله. يه بابايي نمايشنامه ش کرده. هر وقت کنار دريا فرصت کردي بشين بخونش. من که چيزی يادم نمی آد. ولی ظاهراً اون زمان کرگدن بودن و کرگدن شدن موضوع داغي بوده. الان ديگه از تب و تاب افتاده. داستان زندگي من هم مثل خودم شده قسمتي فراموش شده از تاريخ.

مجدداً سکوت گورستان را فرا مي گيرد. سرجوخه سخت در فکر فرو رفته است. ناگهان چشمانش برقي مي زنند.

سرجوخه: من يه فکري به ذهنم رسيد! چرا شما دوتا هم با من نمي آين کنار دريا؟..(خطاب به جادوگر)..يعني تو واقعاً خسته نشدي از اين شهر؟ قدرتت چه فايده اي داره اگه نتوني از زندگيت لذتت ببري؟ بيا و دوباره دريا رو ببين و هواي بندر رو نفس بکش!..(خطاب به کرگدن)..مطمئنم که تو هم دلت براي روزهايي که انسان بودي تنگ شده! اگه بخواي مي توني اين پوست کلفت و اون شاخاي پرهيبتت رو از خودت جدا کني و دوباره روي دوتا پات راه بري! واي فکرشو بکن چي مي شه! ما مي تونيم بازم با هم باشيم و خوش بگذرونيم! ولي به جاي اين قبرستون لعنتي مي تونيم توي يه قايق يا کنار اسکله بعداز ظهرمون رو سر کنيم!

کرگدن:..(با چشمان نيمه باز خميازه اي مي کشد)..فکر کنم ديگه وقتش شده باشه بريم خونه هامون. سرجوخه! تو هم بهتره زودتر بري و بار و بنديلت رو براي اين سفر هيجان انگيزت آماده کني. قبلِ رفتن حتماً براي خداحافظي به ما سر بزن. مي دوني کجا پيدامون کني.

جادوگر:...(پک ديگري به چپقش مي زند و اين بار دود آن را به شکل قطاري از دهانش بيرون مي دهد) آره. به افتخار رفتنت و ارتقائت چندتا تردستي خوب تدارک ديدم. از دستشون نده!

سرجوخه: يعني حتي يه لحظه هم نمي خواين به پيشنهاد من فکر کنين؟ به دريا؟ به ماهی ها؟ به صدای موج ها؟

جادوگر: يه بار ديگه هم گفتم. کنار دريا زندگي کردن واقعاً معرکه س.

کرگدن: من هم که گفتم. موافقم. شب به خير سرجوخه!

سرجوخه:..(ناراحت و در عين حال کمي گيج).حالا بازم روش فکر کنين. بازم مي آم ديدنتون. فعلاً شب به خير!...(خارج مي شود)

کرگدن: يه پک از اون چپقت به من مي دي؟

جادوگر: برات خوب نيست. ممکنه پوستت نازک بشه. فردا يکي راست کار خودت برات مي آرم.

پسر - غروب - تلفن

2010-07-26T01:09:00.001-04:00

پسر - کاش مي شد زمان همين الان دست کم براي يه مدت متوقف بشه.

دختر – هيس! هيچي نگو!

آن دو با گام هاي آرام در کنار يکديگر در کنار ساحل قدم برمي داشتند. هر از گاهي يکي سخني مي گفت و ديگري او را به سکوت تشويق مي کرد. دايره ي سرخ خورشيد به آرامي در حال پايين رفتن در آسمان بود و انعکاس نور آن در دريا و ماسه ها رنگ و فضايي سورئال به ساحل داده بود. گويي در رويايي ابدي قدم برمي داشتند تنها نشانه ي گذر زمان حرکت آرام خورشيد به سمت خط افق بود. چند صد متر دورتر، درون اتاقشان در هتل، تلفن زنگ مي زد.

Turned, Full, Deliberate, Still

2010-07-23T15:37:00.000-04:00

Fire had taken over. It was too late to try to save the books. Paper well preserves ideas. But it is also easy prey for hungry fire. The more fire takes inside, the more it desires and it never stops until there is nothing more to swallow. Nothing burns better than paper. With the sound of sirens, he turned around and noticed that the firemen had finally arrived. He gave a bitter smile and turned back again staring at the flames reaching out of the windows and the black smoke rising from every corner of his bookstore. Standing still right in front of his burning store, he was ignorant of the rapidly growing crowd around him and the agitated firemen rushing back and forth trying to control the rapidly spreading fire. The occasional wind and now the pressure of water poured by the firefighters was spreading ashes and burnt pieces of his books in the air, the books that he had deliberately sorted and resorted all through his life. The sky above him was full of tiny pieces of paper, like a crowd of half-burnt butterflies flying in fright and scattering away from one another. He remembered the first books his father gave him from the same shelves he took out books to read for his little daughter. He was imagining his memories and his past turning into little pieces in the same manner as his books were burning inside his store. Water was finally winning over the fire and the blackened walls of his store could now be seen. The air felt hot and humid and smelled like burnt paper, like burnt memories. Flying pieces of paper were now falling down like small autumn leaves in a deciduous forest being hit by the first cold breeze of November. He leaned down and picked up a piece of burnt paper and turned it around. ‘farewell’. He looked back up to the store and stared at it for a few seconds. He finally stood up slowly and gently not to lose all the ashes in his hair and strolled down the paved street.

Twins, Intruder, Remember, Shape, Game

2010-07-21T17:07:00.001-04:00

It was the strangest division anyone had ever seen. They could all remember every now and then one of the twins being slightly smaller than the other one. But such a difference in shape had been never observed before. They were staring as the final steps of division completed and made way for the twins to separate and swim away from each other.

The rest is just history. The smaller twin soon gave rise to a colony of small ones and the bigger twin started a colony of big ones...And every time the intruders came, it was almost like a game, the small ones and big ones were looking for each other to pair up and hide.

Counter, raft, built, asleep, storybook

2010-06-30T00:59:00.000-04:00

The storybook kept staring at him. All the way, from the other side of the apartment, sitting on the kitchen counter. No matter how much he tried, he could not get away from its look. He knew what would happen if he would open it. He feared he would be lost in the story forever. But still, he could not resist the itch to know the end of the tale. It was not as he was walking towards the book, but as it was the book that was slowly approaching him, like a UFO who would float soundlessly in the air, getting bigger and bigger in front of him, every moment. And it was in his hands. He opened the book, feeling his hands being slowly glued to the pages. He didn’t fear and started reading. It was midday on an island in the middle of the blue ocean. He could clearly imagine the island as he continued reading. The ocean was calm and the water cooled down his feet from the heat of the hot sand. He kept reading as he was walking barefoot at the edge of the water. The story built up as he kept walking and flipping pages. He next noticed a wooden raft on the beach. He got on the raft and glided into the ocean. A soft breeze caressed his skin. Slowly, his eyes got tired of reading and demanded a rest under the heavy sun. As he was lying down on the raft, he closed the storybook and put it aside, looked deep into the blue sky, having nothing else on his mind than the sound of water hitting the sides of raft and the warmth of sunrays pouring on his body. As the waves gently rocked his raft up and down, he closed his eyes and fell asleep.

رعنا - شانه ها - ناگهاني - دلال - عقلانيت

2010-06-30T00:57:00.002-04:00

شانه هاي مرد زير فشار آجرها مي لرزيد. چند ساعت گذشته بود؟ باران لعنتي هم که بنای ايستادن نداشت. گويي مي خواست بدهي اين همه سال خشکي را يکجا بدهد. نگاه ديگري به ساختمان نيمه کاره که مانند هيولايي در ميان مه و باران سربرافراشته بود انداخت و آهي کشيد. چند وقت بود که مشغول بود؟ زمان از دستش خارج شده بود. ديگر زمان اهميتي نداشت. گويي در تمام هستي او مانده بود و آن هيولاي سيماني. آجرها را روي زمين ريخت و به گوشه اي خزيد تا سيگاري روشن کند. دست کشيد توي جيبش تا کبريتش را دربياورد که متوجه شد کبريت هايش زير باران بي پايان نم کشيده اند. تفي انداخت و سيگار را دوباره توي جيبش گذاشت. انگشتهايش را به هم ماليد. لباس هايش به بدنش چسبيده بودند و آزارش مي دادند عضلاتش تير مي کشيدند. نفس عميقي کشيد و چشمانش را بست. باران از لابه لاي سقف نيمه کاره با مزه مزه ي سيمان و ملات هر از گاهي بر سر و رويش مي چکيد.

- خسته نباشي پهلوون!

- بازم توئي؟ دست از سرم برنمي داري؟

- به خاطر خودت مي گم مرد! نگاه کن به چه فلاکتي افتادي! تا کي مي خواي توي اين وضعيت بموني؟ به رعنا فکر کن! يه کم عقل به خرج بده!

- حالم از شما دلالاي لاشخور به هم مي خوره! تا يه حيوون زخم خورده مي بينين، فوري دوره ش مي کنين و تا استخوناش رو هم لخت نکنين ول کن نيستين! مي دونم همه ي بدبختيم زير سر شماهاس! دست همه تون تو يه کاسه س!

- من مي خوام کمکت کنم جوون! از اولش هم همين رو بهت گفتم. اگه اون موقع به جاي اين که سينه ت رو بدي جلو و واسه ي خودت کُرکُري بخوني به حرف حاجيت گوش کرده بودي، الان مثل خر توي گِل نبودي. هنوزم دير نشده! اين کلنگي رو بفروش و دست زنتو بگير و برگرد ولايتت. با پولي هم که گيرت مي آد يه سر و ساموني به خودت بده و از خواب و خيال اينجا هم بيا بيرون! اينجا به درد آدمايي مثل تو نمي خوره. چشم به هم بذاري مي بيني هيچي توي دست و بالت نمونده که هيچ، يه چيزي هم بدهکاري. من فردا دوباره با قرارداد بهت سر مي زنم. اميدوارم مغزت نم نکشيده باشه و ديگه سر عقل بياي.

به ياد مي آورد چگونه صداي باران از لالايي تبديل به سوهان روحش شده بود. چگونه شادي از زندگي اش رخت بربسته بود. چگونه عقلانيت را قرباني رويايش کرده بود. با تصميمي ناگهاني همه چيزش را فروخته بود آن رويا را براي خود بخرد. حال در برابر چشمانش تبديل به هيولايي شده بود که زندگي اش را از وجودش بيرون کشيده بود و پيکر بيجانش را خوراک لاشخورها. بايد به سرزميني بازمي گشت که روياها در آنجا در نطفه خفه مي شدند تا مگر وقتي به هيولا تبديل نشوند.

مافیای سه گروهه

2010-04-18T11:32:00.006-04:00

اشاره : در این شکل از بازی مافیا، به جای دوگروه، سه گروه از افراد برای برد با هم رقابت می کنند. مافیا، شب گرگ ها (یا به نوعی گروه مافیای دوم) و شهروندها (پلیس ها). شهروندها در این بازی علاوه بر استفاده از کاراکترهای شناسایی کننده از راهکاری دیگری به نام "ارتش سری" برای مقابله با دو گروه دیگرنیز استفاده می کنند.

شمار بازیکن ها: دست کم شانزده نفر

کاراکترها:

مافیا: سه نفر

شب گرگ: سه نفر

کارآگاه: یک نفر

جادوگر: یک نفر

ارتش سری: دو نفر

دکتر: یک نفر

فرشته : یک نفر

قوانین پیشنهادی و شیوه ی بازی: بازی با شب آغاز می شود. مافیا و شب گرگ ها به طور جداگانه بیدار شده و یک نفر را برای قتل انتخاب می کنند. پس از آنها، کارآگاه و جادوگر جداگانه بیدار شده و برای شناسایی اقدام می کنند. کارآگاه توانایی شناسایی شب گرگ ها را ندارد. یعنی تنها می تواند بفهمد که کسی مافیا هست یا نیست. به همین شکل جادوگر نیز توانایی شناسایی مافیا را ندارد.

پس از مافیا، شب گرگ، کارآگاه و جادوگر، ارتش سری بیدار می شود. ارتش سری از دو نفر آغاز می شود که هر دو به طور حتم شهروند هستند. این دو نفر با شناسایی یکدیگر می توانند روز بعد به هم اعتماد کرده و یا از هم دفاع کنند. ولی شناسایی شدنشان به نفعشان نیست چون منجر به قتل آنها در شب توسط مافیا یا شب گرگ ها خواهد شد.

ارتش سری از شب دوم می تواند در صورت تمایل اقدام به "یارگیری" کند. به این شکل که، کسی را که هر دو اطمینان به پلیس بودنش دارند را به ارتش اضافه می کنند تا آنها را بشناسد و بتوانند از هم حمایت کنند. یارگیری به این شکل در شب انجام می شود. نخست بین اعضای ارتش سری یک نفر به عنوان "یارگیر" برگزیده می شود. سپس ارتش یک نفر را برای یارگیری برمی گزیند. "خدا" از همه می خواهد که دستهای خود را جلو بگیرند و او به آرامی دست کسی را که برای عضو گیری برگزیده شده را لمس می کند. آن شخص همان شب بیدار شده و دیگر اعضای ارتش را شناسایی می کند. در صورتی که ارتش به اشتباه یک مافیا یا شب گرگ را برای یارگیری برگزیند شخص "یارگیر" همان شب کشته می شود. خدا از همه می خواهد دست خود را دراز کنند ولی کسی را لمس نمی کند.

پزشک و فرشته نیز به طور جداگانه بیدار شده و شخصی را برای نجات دادن از مرگ برمی گزینند. پزشک تنها می تواند کسی را که توسط مافیا کشته شده باشد را نجات دهد. فرشته تنها می تواند کسی که توسط شب گرگ ها کشته شده باشد را نجات دهد.

بازی در این شرایط تمام می شود:

همه ی اعضای مافیا و شب گرگ کشته شوند. در این صورت شهروندها برنده اند.

شمار یاران شهروندها با مافیا یا شب گرگ ها برابر شود (تمام اعضای دیگر گروه کشته شده باشند)، در این صورت شهروندها بازنده اند.

همه ی شهروندها کشته شده باشند. اگر شمار یاران مافیا و شب گرگ برابر باشد بازی بین آن دو گروه برابر است. در غیر این صورت، گروهی که یاران بیشتری داشته باشد به دلیل برتری رای برنده است.

موارد بحث و کاراکترهای دیگر:

لزوم حضور پزشک و فرشته: از آنجا که هر شب دو نفر کشته می شوند، شمار شهروندها به سرعت کاهش می یابد، حتی اگر هر روز دست کم یکی از اعضای مافیا یا شب گرگ نیز کشته شود. پزشک و فرشته بیش از دوشب پیاپی نمی توانند یک شخص (از جمله خودشان) را نجات دهند.

امکان حضور پارتیزان: پارتیزان یکی از شهروندها است که علاوه بر مافیا و شب گرگ این توانایی را دارد که در شب یک نفر را در صورت تمایل بکشد. در صورتی که بیش از یک عضو مافیا یا شب گرگ همزمان شناسایی شده باشند، وجود این کاراکتر می تواند به شهروندها کمک کند.

ترتیب بیدار شدن گروه ها در شب: در مورد اینکه ارتش سری پیش یا پس از کارآگاه و جادوگر بیدار شود می شود بحث کرد. بیدار شدن ارتش پیش از کارآگاه و جادوگر به نفع شهروندهاست، چون اگر کارآگاه یا جادوگر همان شب یارگیری شوند، می توانند اشخاص دیگری و نه اعضای ارتش را شناسایی کنند.

امکان حضور گرگ نخست و پدرخوانده: این دو نفر یکی از یاران مافیا هستند که توسط کارآگاه و جادوگر قابل شناسایی نیستند. آن ها یک بار جداگانه در شب نخست بیدار شده و خود را به خدا نشان می دهند. در صورت قوی شدن بیش از حد شهروندها با حضور پارتیزان، ارتش سری، شناسایی کننده ها و نجات دهنده ها، می تواند این کاراکتر ها را به مافیا و شب گرگ ها اضافه کرد. در مورد اینکه در صورت انتخاب آن ها توسط ارتش سری برای یارگیری چه رخ می دهد، باید بحث کرد.

اشاره ای دیگر:

مافیا و شب گرگ ها در شب ممکن است یاران یکدیگر را بکشند یا هر دو به کشتن یک نفر اقدام کنند. بسته به شرایط بازی و موفقیت یا عدم موفقیت گروه ها بین صفر تا سه (در صورت وجود پارتیزان تا چهار) نفر ممکن است در شب کشته شوند. ویژگی های این بازی در مقابل "مافیای سنتی" کاراکترهای متنوع (کمتر بودن سیاهی لشکرها) و همچنین سرعت بالای آن است. علارغم پیچیدگی ظاهری به علت سرعت بالا، بازی نسبتاً ساده است.

Meanwhile, in a parallel universe

2010-01-30T14:03:00.004-05:00

افسانه ها از زماني صحبت مي کردند که روشنايي بود. مي گفتند که گوي آتشيني آسمان را روشن مي کرد و با خود گرما مي آورد. همه جا چنان روشن مي شد که براي مدتهايي طولاني نيازي به هيچ روشنايي و آتشي نبود. آنچنان نوراني بود که نمي شد به آن مستقيم نگاه کرد. از زمين بيرون مي آمد و طول آسمان را طي مي کرد و در طرف ديگر زمين فرو مي رفت. مادربزرگش مي گفت که مادربزرگ او از قول مادربزرگش نقل مي کرده که باري گوي آتشين مدت ها در آسمان ماند. گويي ديگر خيال پايين رفتن نداشت. ولي بالاخره پس از مدتي طولاني پايين رفت و از آن پس ديگر برنگشت. شين هيچگاه اين گوي را نديده بود .نه فقط او که هيچ کس در دهکده ي او يا دهکده هاي مجاور چنين گويي را نديده بود. برايش وجود چنين چيزي باور ناپذير بود. ولي همه ي ترانه هاي دهکده سخن از آن داشت. اہ دايره ي پرنوری که همه جا را روشن مي کرد.

با سوپ قارچش بازی می کرد. اشتها نداشت. به دشت خالی و بی انتها و بالای آن نقطه های سفید گردان در آسمان خیره شده بود و با خود می انديشيد که شايد اگر باری تا انتهای دشت برود...

***

غين از خواب بيدار شد و به اطرافش نگاهی کرد. همه خوابيده بودند. آرام وسائلش را جمع کرد و از کلبه ی سفالی خارج شد. نيمکره ی سرخ مانند هميشه بی تفاوت به همه چيز در افق ايستاده بود. بی تفاوت به تمام دعاهايشان، تمام هدايايشان، تمام قربانی هايشان – چگونه می توانست چشمان اشکبار آنها را از خاطر پاک کند؟ - نمی دانست چرا همه آنقدر از نزديک شدن به گوی سرخ هراس داشتند. با وجود هيبت و رنگ خونمانندش بی خطر می نمود. با محاسباتی که پنهانی از روی سايه ی درخت خشک مقدس کرده بود، فکر می کرد که در عرض يک هفته بتواند آنقدر به نيمکره ی سرخ نزديک شود که با آن صحبت کند. اگر موفق نمی شد، همان بهتر بود که باز نگردد. همان گونه که بسياری ديگر باز نگشته بودند...

***

- پس چرا موقع خواب ترجيح میديم که توی تاريکی باشيم؟ اين با عقل جور در نمیآد!

- من که مشکلی با خوابيدن توی روشنايي ندارم...

- فقط من و تو رو نمیگم. خيلی ها رو میشناسم. حتی حيوونا موقع استراحت توی سايهای چيزی قايم میشن. حلقه های روی تنه های درخت های قدیمی هم که اصلاً هيچ...

- من اصلاً نمیتونم زمانی رو تصور کنم که "خوران" بالای سرمون نباشه. سرما و تاريکی...

- نمیتونی يا نمیخوای؟ آيا واقعاً میتونی بپذيری که اين دايره ی داغ و نورانی از ابديت تا ابديت به همين شکل و شمايل بی حرکت توی آسمون بوده باشه و بمونه؟

- مراقب اين حرف زدنات باش. بوی کفر ازشون میآد. کتاب مقدس میگه و همه هم میدونن که تا بوده "خوران" بالای سر ما بوده و همه چيزمون رو هم از اون داريم. بايد به جای فرار از نور و گرماش شکرگزارش باشيم. پرسش کردن راجع به اين مسئله فقط برات دردسر میکنه. بهتره ساکت بمونی.

- پس تو هم همچين حس داری. پرسشی هست ولی از پاسخش میترسی.

- گفتم که...مراقب افکارت باش. دوست ندارم تو رو هم مثل دال از دست بدم. اصلاً چتونه شماها؟ چرا آروم و قرار ندارين؟ چرا نمیتونين يه جا ساکت و آروم لذت زندگيتون رو ببرين و انقدر همه چی رو زير سوال نبرين؟

- فقط ازت میخوام که روی حرفهام فکر کنی.

(مونترال - ژانویه 2010)

un rêve - 5

2010-01-17T23:36:00.003-05:00

نور ماه و چراغ های اسکلهی دوردست کمی ساحل را روشن کرده بود. باد تندی میوزيد و بوی دريا و گاهی قطرات آب را به طرف صورتش میآورد. ميم سوار دوچرخهی خود شد. دوچرخه را پيشتر به خوبی روغنمالی کرده بود و برای سفرش آماده بود. افکارش را مرور کرد و آرام آغاز به پدال زدن کرد. صدای جيرجير دوچرخهاش را دوست داشت. گرچه اکنون صدای آن در ميان صدای امواج دريا گم شده بود، ولی او آن را میشنيد. هميشه صدای جيرجير دوچرخهاش را میشنيد. موج را شکافت و وارد آب شد. ابتدا امواج او را پس می راندند، ولی آب تا کمرش که رسيد ديگر مقاومتی در کار نبود. گرمای لذتبخش آب دريا در شب را احساس کرد. در آب پدال زد و در ميان دريا پيش رفت.

(مونترال - دی 88 - نزديک به نيمه شب - صدای تيک تيک ساعت)

Update

2009-11-15T01:43:00.004-05:00

- So what’s new?

- The Љ and Ю series are still in very simple structures. I believe the environment is too stable. But we still have to wait.

- How long has it been?

- 2 billion years.

- You are aware that the time variance for appearance of complex forms and alteration of the environment is very large. How is the coefficient of diversity?

- Ю is decent, but Љ is not that impressive.

- Interesting!

- Yea! Especially that atmospheric pressure is actually higher in Љ!

- So how are Ѣ and ж?

- First signs of higher level of complexity can be seen. This time the meteorite was sent in proper size and time.

- Looks like we’re finally getting a hang of it! Oh, how about ŧ?

- (Sighing)...They started an atomic war. They destroyed themselves.

- Too bad...(silence)...Well at least we can study the effect of extreme radiation on the other speci...

- ..Don’t you think it would’ve been better if we had interfered?

- Do you know how many times we interfered in ŧ in the past 1 million year? If we had not interfered, most probably they wouldn’t have ended up in a nuclear war.

Ottawa, (during a verrrry interesting conference) Nov. 2009

بله جنبش سوسیالیستی جنبشی بی خدااست

2009-10-21T23:34:00.002-04:00

"کلیساها نتوانستند درک کنند که جنبش طبقه کارگر جنبش مظلومان و ستمدیدگانی است که عدالت می خواهند. کلیساها نخواستند برای برقرار کردن پادشاهی خداوند در روز زمین، با آنها و برای آنها کار کنند. با جانبداری از ستمگران، جنبش طبقه کارگر را از خداوند محروم کردند. وحالا آن را به دلیل بی خدائیش محکوم می کنند. ریاکارها! بله، جنبش سوسیالیستی جنبشی بی خدااست، اما این رای محکومیت هر فرد مسیحی از طرف خداوند است. رای محکومیت ما به دلیل فقدان همدردی مان نسبت به بیچارگان و رنجبران است."

(میلان کوندرا - شوخی)

نیاز دائمی به گشودن رمز زندگی

2009-10-21T23:29:00.002-04:00

"آیا قصه های عاشقانه غیر از این که اتفاق می افتند، حرفی هم برای گفتن دارند؟ با تمام بدبینی ام هنوز از بعضی خرافات دست برنداشته ام- مثلاً از این اعتقاد عجیب که هر چیز در زندگی برای من روی می دهد معنایی فراتر از خودش را دارد، این معنا را دارد که زندگی از طریق رویدادهای روزمره درباره خودش با ما حرف می زند و به بتدریج رازی را آشکار می کند؛ شکل معمایی تصویری را به خود می گیرد که باید حل شود، که ماجراهایی که در زندگی می گذرانیم متضمن اسطوره ی زندگیهایمان هستند و کلید و رمز و راز حقیقت در این اسطوره قرار دارد. آیا این هم خیالی بیهوده است؟ شاید، حتی محتمل هم هست که چنین باشد، اما به نظر می رسد که من نمی توانم خود را از نیاز دائمی به گشودن رمز زندگیم رها کنم."

(میلان کوندرا - شوخی)

punk scientist

2009-10-21T22:41:00.005-04:00

آدامس رو که سمت چپ دهنم پشت دندون هام جاسازی کردم با زبون به داخل دهنم برمیگردونم و شروع به جویدن می کنم، از شیرین بودنش متعجب می شم و به سرعت توی ذهنم شروع می کنم به فرضیه سازی کردن...شاید زیاد نجویدمش قبل از اینکه جاسازیش کنم، شاید نوشیدن آبجو همزمان باعث شده که به نظر شیرین برسه، شاید ...راستی چقدر جالب می شه اگه بشه روی پلیمر آدامس یه سری گروه های قندی یا طعم دهنده ثابت کرد، به شکلی که پیوندش هیدرولیز نشه و طعم آدامس همیشه بمونه (ر.ک. چارلی و کارخانه ی شکلات سازی!) بعد با خودم فکر می کنم در اون صورت احتمالاً در اثر جویدن طولانی مدت گیرنده های چشایی بهش عادت کنن و باز هم اثرش از بین بره. اصلاً ممکنه باعث تغییر میزان بیان ژن گیرنده ها بشه و در نتیجه جویدن طولانی مدتش روی مزه ی غذاها تاثیر بذاره...

ناگهان به خودم می آم و متوجه می شم که وسط یه کنسرت Irish punk ایستادم و در حالی که افراد کنارم هیچ کدوم سر جاشون (بعضی ها حتی روی دوپاشون، به فیلم دقت کنین!) بند نیستن من دارم در مورد امکان ساخت پلیمر آدامس تثبیت شده با گروه های شبه قندی و اثر احتمالیش روی بیان گیرنده های چشایی فکر می کنم...

un rêve - 4

2009-10-12T02:42:00.003-04:00

ساختمان هایی بلند و سفید، بسیار بلند و زیبا که در فواصل منظم در کنار هم و روبروی هم قرار داشتند. در میان آن ها زمین چمن سبز و روشن و براق که مردم در آن مشغول بازی بودند. مردم در مقایسه با ساختمان ها به مورچه هایی در حال جست و خیز می ماندند. رودخانه ای مصنوعی با آبی شفاف دو ردیف ساختمان ها را از هم جدا می کرد. من از دور از میان شاخه های چند درخت به این منظره می نگریستم و مردمان شاد در حال بازی و آبتنی را می دیدم. هیچ ماشینی در کار نبود. صدایی را هم به خاطر نمی آورم. تازه در ابتدای خواب بودم. آنقدر هشیار که متوجه شوم این صحنه تصویری ناخودآگاه است که در ذهن من شکل گرفته و تمام تلاشم را می کردم که از میان درخت ها آن را بهتر ببینم و به خاطر بسپرم.

A grad student's sanctuary

2009-10-03T13:20:00.003-04:00

The lab is where you feel secure. It's where you have spent the greatest percentage of your recent life. Over there, everything is predictable. You can even predict what is predictable and what is not. You have complete control. You can easily run away from your unpredictable, chaotic and par fois awkward social and personal life to your bench, your microscope and samples. You can look at your cells with greatest magnification without any worry of them looking at you back, of hurting their feelings; without the constant fear of 'what might they be thinking about?' It's your world and it belongs to you and no one else, you are the sole thinker and decision maker of what is going to happen next and you can try over and over until you make it happen, the way you want it to happen.

بدون عنوان

2009-09-23T01:21:00.002-04:00

...جوانی چیز وحشتناکی است: مرحله ای است که بچه ها در چکمه ها، در حالی که آن چه را که شنیده اند، از بر کرده اند و اعتقادی متعصبانه به آن پیدا کرده اند، اما فقط نیمی از آنها را فهمیده اند، به آن پا می گذارند.

تاریخ هم چیز وحشتناکی است: غالباً در نهایت به زمین بازی یی برای ناپخته ها و نارسیده ها تبدیل می شود - برای نرون جوان، ناپلئون جوان. انبوه بچه های متعصبی که احساسات تند و شدید ظاهری و ژستهای ساده آنها ناگهان تغییر شکل می دهد و به یک واقعیت واقعی مصیبت بار تبدیل می شود...

(میلان کوندرا - شوخی)

برای استاد

2009-09-21T19:48:00.003-04:00

یادم می آد یکی از سال های دبیرستان که نوار آستان جانان رو گذاشتم جلوم و به مدت چند ساعت تلاش کردم که تنها پیش درآمد بیات ترک رو اون گونه که استاد می نوازه بنوازم. نشد که نشد. نت ها همان نت ها بود، کوک همان کوک بود، سنتور بدی هم نداشتم انصافاً. ولی موسیقی چیز دیگری بود، نغمه و آوای دیگری بود که نشان بود از تسلط و هنری غیر قابل توصیف.

سال ها گذشت و ما سنتور رو کنار گذاشتیم (فکر کنم یکی از دلایلش همین ناتوانی در نواختن موسیقی ایده آلی بود که در ذهن داشتیم و از ساز استاد می شنیدیم) ولی هنوز سولوی توصیف ناپذیر بعد از تصنیف آستان جانان که به آواز کردبیات ختم می شه توی ذهنمون هست.

زیرکی را گفتم این احوال چیست، خندید و گفت

صعب روزی، بوالعجب کاری، پریشان عالمی

باخی برای تمام فصول

2009-09-10T21:05:00.005-04:00

همه ی آهنگسازان از این قابلیت ها ندارند، همه ی قطعات نیز. ولی فوگ کوچک باخ در سل مینور BWV578 یکی از آنهاست که به شیوه های گوناگون بازنوازی شده و همواره زیبا و شنیدنی بوده است. پس از شنیدن اتفاقی اجرای سازهای بادی برنجی و اجرای آوازی تصمیم به نوشتن این پست کردم و در حین جستجو برای ویدئو دریافتم که بازنویسی های این قطعه بسیار فراوان تر و گسترده تر از آن است که تصور می کردم. جستجوی من در یوتیوب در نهایت به این لیست رسید. به نظرم هر کسی بتواند اجرای مورد علاقه ی خود را بسته به جنس صدا و نوانس مورد پسندش بیابد و یا در نهایت بنوازد! نکته ی مشترک همه ی این اجراهای چند نفره در این است که استقلال و در عین حال در هم پیچیدگی ملودی ها را در آنها به خوبی می توان حس کرد.

اجرا با ارگ

اجرای الکترونیک برای مشاهده ی خطوط ملودی

اجرا با کوئینتت French horn

اجرای آوازی و جاز از گروه Swingle Singers

اجرا با سازهای بادی برنجی از گروه Canadian Brass

اجرا با ساکسوفون از گروه Quintessence Saxophone Quintet

اجرا توسط آنسامبل کلارینت

اجرا توسط ارکستر سازهای بادی

اجرا با سازدهنی!

La double vie d'un Montréalais

2009-08-07T19:17:00.004-04:00

صداي آمبولانس همچنان نزديک تر و نزديک تر مي شد. ناگهان خلائي را در سينه اش احساس کرد. گويي جزئي از قفسه ي سينه اش خالي شد. و باز هم ضربان قلب شديد، به طوري که مي توانست صداي آن را بشنود. با کرختي از جايش بلند شد. آمبولانس اکنون در حال دور شدن بود. اين را از جنس صداي آژير مي توانست تشخيص دهد. به دستشويي رفت. چراغ را روشن کرد و نگاهي به چشم هاي گود افتاده، لب خشکيده و موهاي چرب و ژوليده اش انداخت. کي خوابش برده بود؟ چه ساعتي از روز و شب بود؟ ف

قط مي دانست که هوا روشن است. روي کاناپه اش نشست و دوباره به صفحه ي مانيتورش خيره شد گويي که جايي فراتر از آن را مي نگريست. نگاهي به ساعت کرد، مي دانست اين ساعت خبر تازه اي نخواهد آمد، با اين حال صفحه هاي خبري معمولش را مرور کرد. حرف تازه اي نبود. نگاهي به اوضاع خانه اش انداخت. پيتزايي که شب گذشته سفارش داده بود، تقريباً دست نخورده روي پيشخوان آشپزخانه قرار داشت. بطري هاي آبجوي خالي و نيمه خالي اين طرف و آن طرف خانه را مزين کرده بودند. سعي مي کرد تمرکز کند و چند روز گذشته يا حتي بيست و چهار ساعت گذشته را مرور کند، ولي نمي توانست. صداهايي دائماً در ذهنش تکرار مي شدند و وجودش را مسخ کرده بودند. صداي فرياد، صداي زجه، صداي انفجار، صداي سوختن، صداي همهمه... . با هر پلکي که مي زد آن صحنه ها را مي ديد. نمي دانست چه کند. چند روز بود که از خانه خارج نشده بود؟ او بود و اين کاناپه و اين لپ تاپ هميشه روشن و شب و روزهاي پيوسته و متصل به هم. گويي در زمان و مکاني ديگر مي زيست. با همه چيز در اطرافش، به جز صفحه ي 13.3 اينچي مانيتورش احساس بيگانگي مي کرد.

تصميم گرفت از خانه بيرون بزند و کمي دوچرخه سواري کند. تا بلکه هواي تازه کمي باعث شادابي اش شود. با وجود تمام آشفتگي ذهنش بوي عرق و الکل و غذاي مانده کمي به او حالت تهوع داده بود و نياز به هواي تازه داشت.

با همان گرمکن و رکابي که پوشيده بود دوچرخه اش را برداشت و با دمپايي هايش خش خش کنان به سمت بيرون ساختمان رفت. نگاه متعجب و مشمئز همسايه را ناديده گرفت، شايد هم اصلاً متوجه نشد. در را باز کرد و با هجوم هواي نمناک ولي تازه نفس عميقي کشيد. سوار دوچرخه شد و بي هدف شروع به رکاب زدن کرد. نمي دانست چرا از بودن در فضاي باز احساس ناامني مي کند. در سر نخستين چهار راه، موتورسيکلت بزرگي را ديد که در طرف ديگر خيابان منتظر سبز شدن چراغ بود. چند موتور ديگر نيز به آن اضافه شدند و در لحظه اي ديد که دهها موتور پيش رويش ايستاده اند. دود اگزوزهايشان جلوي ديدش را گرفت. فريادهاي نامفهومي مي شنيد. نمي توانست شمار آن ها را درست تخمين بزند. آن چه بود که در دست داشتند؟ چشمهايش مي سوخت. از لابه لاي دود چشماني پرخون را سوار بر موتورسيکلت ها مي ديد آماده ي خرد کردن استخوان هايش بودند. همراه با سبز شدن چراغ صداي موتورسيکلت ها هم بلند شد و او نعره بلندي کشيد...خودروها شروع به حرکت کردند، راننده ي موتورسيکلت نگاهي متعجب به او انداخت و به سمت راست پيچيد. شايد تمامي اين تصورات کسري از ثانيه نيز طول نکشيده بودند، ولي او تمامي آن ها را به خوبي به ياد داشت. با تمام جزئياتي که مي شد از لاي دود موتورسيکلت ها ديد...

دوچرخه اش را به يک ميله ي فلزي پارک کرد تا يک قهوه براي خودش بخرد بلکه از اين ماليخوليا نجات يابد. حدود ده نفر در صف ايستاده بودند. چند فرد تنها، چند زوج و يک گروه چند نفره. پسري که در صف ايستاده بود در گوش دختري که در کنارش ايستاده بود و تاپ سبز رنگي پوشيده بود چيزي گفت. دختر صورتش به سمت او برگشت و لبخند شيطاني زد و هر دو دست يکديگر را گرفتند. زوج ديگري که پشت سر آن ها ايستاده بودند نيز با نگاه به آن دو دست يکديگر را گرفتند. بقيه ي افراد در صف نيز همه هدبندهاي سبز خود را روي سر خود بسته و دست نفر کناري خود را گرفتند. چشمانش برقي زد و سريع دستش را دراز کرد که دست نفر کناري خود را بگيرد که با واکنش سريع و عصبي دختر مو قرمز کک مکي که کنارش ايستاده بود روبرو شد. آماده ي ارائه ي چند بد و بيراه آبدار بود که سنگيني نگاه هاي تمام کافه را روي خود احساس کرد و به سرعت از آنجا بيرون دويد. برخلاف آنچه فکر مي کرد هواي تازه اصلاً کمکي به او نکرده بود. در خيابان اصلي که رسيد قدم هايش را کندتر کرد ولي هر از گاهي به کساني که از روبرو مي آمدند تنه مي زد. سعي مي کرد آن اتفاق شرم آور را از ذهنش خارج کند، ولي هر بار تصوير کس ديگري جاي دختر موقرمز کک مکي را مي گرفت و با چشماني عصباني به او نگاه مي کرد. تصوير کساني که مي شناخت و در عين حال نمي شناخت. تصوير آدم هاي زنده و آدم هاي مرده. تصوير آدم هاي خون آلود.

در سمتي که حرکت مي کرد، جمعيت رو به افزايش بود و مجبور شد بيشتر قدم هايش را کند کند و پا به پاي جمعيت پيش برود. مردم در همه جا ديده مي شدند. بوي ادکلن هاي تند و عرق به طرز مشمئز کننده اي با هم مخلوط شده بود. در ميان جمعيت چند نفر مشغول عکس گرفتن بودند، صورتش را پنهان کرد و از آن ها فاصله گرفت. تراکم جمعيت بيشتر و بيشتر مي شد و او همچنان تلاش مي کرد که به سمت جلو پيش برود و صف نخست مردم برسد. مردم، گروه گروه ايستاده بودند و با يکديگر حرف مي زدند و خوش وبش مي کردند. کمي با تعجب از کنار آنهايي که روي زيرانداز يا صندلي تاشو نشسته بودند رد شد و راهش را ادامه داد. از تراکم جمعيت گذشته بود ولي همچنان به حرکت خود ادامه مي داد. احساسي در درونش مي گفت که نبايد بايستد و بايد حرکت کند. نمي دانست شعارها کي آغاز مي شوند. در اين فکر و خيال بود که با صداي چند انفجار در پشت سرش همهمه ها خوابيد و فريادها جايش را گرفت. دير شده بود، در همان وضعيتي که داشت شروع به دويدن کرد. انفجارها و تيربارها پشت سرش شنيده مي شدند و مردم فرياد مي کشيدند. جرات نداشت به پشت سرش نگاه کند. نمي خواست بازهم آن صحنه ها را ببيند. نمي دانست چقدر نفس خواهد داشت و آيا زنده خواهد ماند يا نه. آيا در روبرو هم کمين کرده اند يا نه. با تمام نيرويش مي دويد و سعي مي کرد اوضاع اطرافش را تحليل کند. کسي به او ملحق نشده بود يا از او جلو نزده بود. چرا؟ سرعتش را کم نکرد. صداي انفجارها را مي شنيد ولي ديگر صداي مردم نمي آمد، شايد تنها فرد زنده مانده باشد، بايد بدود. بايد بدود..

...پشت سرش دايره هاي رنگارنگ و نوراني شهر را روشن مي کردند و تماشاگران خيره و بهت زده به خاموش و روشن شدن آن ها مي نگريستند. در ذهنشان به هيچ نمي انديشيدند. حيف بود در اين همه زيبايي ذهن را مشغول چيزي کردن. بيرون از جمعيت، س. با تمام توانش مانند نقطه اي متحرک در دريايي از سکون مي دويد.

مونترال، مرداد 88

این روزها

2009-06-06T19:14:00.003-04:00

این روزها دوست دارم پینک فلوید گوش بدهم. آلبومی از سال 1977 بر اساس کتابی از سال 1945.

انیمیشن: کوتاه لطفاً

2009-05-29T01:21:00.004-04:00

تازگي به لطف دوستان اهل هنر با فرايند انيميشن کوتاه آشنا شدم، شکلي بسيار خلاق از هنر که بسيار زيبا از المان هاي مشترک و هارمونيک نقاشي و موسيقي مثل فرم و حرکت و ...استفاده مي کنه و بعدهاي تازه هم بهش مي ده . رايان لارکين فقيد، يکي نوابغ انيميشن کوتاه چند تا کار بسيار زيبا و بسيار خلاق داره که به قول استادان اين فن همين ها براي هميشه جاش رو توي تاريخ انيميشن حفظ مي کنه.

کاري که نامزد اسکار شد و در نتيجه لارکين رو بسيار مشهور کرد : Walking (1969)

يکي از کارهاي بسيار خلاق لارکين: Street Music (1972)

و در نهايت انيمشيني که کريس لاندرث درباره لارکين و زندگي او ساخت و با اون برنده ي اسکار شد: Ryan (2004)

رايان لارکين پس از شهرت فراوان در جواني به قولي در دام انواع اعتياد گرفتار شد و سال هاي آخر زندگيش رو به خواست خودش به گدايي در خيابان هاي مونترال گذروند. براي ساکنان مونترال شايد خيابان سن لوران در بعضي از صحنه هاي انيميشن Ryan و همچنين مستندAlter Egos که درباره ي ساختن انيميشن Ryan و مصاحبه با خود لارکين هست، قابل تشخيص باشه. در نظرم، زندگي اين مرد با زندگي سيد بارت بي شباهت نيست.

IRIS

2009-05-25T01:14:00.003-04:00

اگر چراغی برای روشن کردن راه دیگران بلند کنی، ناگزیر راه خودت را هم روشن کرده ای
بن سوییتلند

آیریس مجله‌ای است که دانشجویان ایرانی ساکن خارج تهیه می کنند. آیریس هر سه ماه یک بار در کالیفرنیای جنوبی چاپ می شود. ولی نسخه اینترنتی آن به طور مرتب به روز خواهد شد. نویسندگان، طراحان و سردبیران آیریس در نقاط مختلف دنیا پراکنده اند، آمریکای شمالی، اروپا، و ایران.

تهیه کنندگان آیریس می‌کوشند که این مجله محملی برای هم‌اندیشی و هم‌گرایی دانشجویان ایرانی در سراسر جهان باشد. علیرغم فاصله جغرافیایی، تفاوت رشته، و اختلاف عقیده، بسیاری از ما نگرانی‌های مشترکی داریم که علی‌الاصول می توانند ما را دور هم گرد آورند. ما در آیریس اعتقاد کامل به شنیدن تمامی نظرات مخالف و شهامت بازنگری در باورها و روش های‌مان را داریم. دست اندکاران آیریس معتقد به در پیش گرفتن راه حل‌های حرفه‌ای و دانشگاهی در مورد مشکلات اقتصادی و اجتماعی جامعه ایران در سراسر دنیا هستند. و مهم‌تر از همه این‌ که ما می‌خواهیم دوری از ایران باعث کمرنگی هویت ابرانی‌مان نگردد.

نقل از سایت مجله ی IRIS. اطلاعات بیشتر را در سایت مجله و در سایت ISAUNA ببینید.

nothing lasts

2009-03-07T02:47:00.003-05:00

Benjamin: I was thinking how nothing lasts, and what a shame that is.

شايد هم غم انگيزترين لحظات فيلم ماجرای حيرت انگيز بنجامين باتن وقتی بود که بنجامين و ديزی در عين شادی و لذت و آرامش کم کم متوجه می شدن که اين وضعيت دوام زيادی نخواهد داشت. موسيقی اين قسمت از فيلم بدجوری متأثرم کرد. واقعاً زيبا و ساده و کامل ساخته شده.

اينجا بشنويد.

impromptu no.1

2009-03-07T01:51:00.003-05:00

نمي دونم اين احساسات واقعاً از کجا سرچشمه مي گيرن و اصلاً کجاي ذهن من هستن و تا الان کجا بودن و چي شده که خودشون رو رو کردن و اصلاً حرف حسابشون چيه. ولي خوب اگر مي شد با زبان بيانشون کرد نيازي به موسيقي نبود.

اينجا بشنويد.

پ.ن. Impromptu no.2 در راه است!

پ.ن. ضعف تکنيکی و تئوری واقعاً داره آزارم می ده.

فرق های ما و آن ها – 5

2009-03-05T13:22:00.002-05:00

- دوستام بالاخره رسيدن. دو سه ساعت فرودگاه معطل شده بودن تا بتونن work permitشون رو بگيرن.

- دو سه ساعت؟ جداً مسخره س!

- چی مسخره س؟!

- اين که اين همه طول کشيده!

- دقت داری که هنوز نرسيده و همون روز توی خود فرودگاه تونستن work permitشون رو بگيرن! می دونی توی ايران اين فرايند چند هفته دوندگی داره و چند تا اداره رو بايد متر کرد؟

سنگستان

2009-02-22T02:35:00.005-05:00

در دو مینور. به نوعی با الهام از سنگستان حامد.

اينجا بشنويد.

Portobello road

2009-02-20T18:33:00.004-05:00

َ . آفتاب تازگي نوشته بود که ما مردمان بي رويايي هستيم و روياهامون بيشتر در قصه ها و افسانه ها و قهرمان هاي اروپايي و ژاپني و آمريکايي سير مي کنن تا تاريخ و فرهنگ و افسانه هاي خودمون. چيزي که من به شدت در مخالفت باهاش داد و بيداد کردم! الان که فکر مي کنم شايد به خاطر اين که هيچ کدوم از مثال هايي که زده بود در مورد من مصداق نداشتن. يا شايد نمي تونستم بپذيرم. يا شايد هم افسوس خوردن رو دوست ندارم و ازش فرار مي کنم.

دوو. پريا امشب هديه ي تولدش رو گرفت. نسخه ي دي وي دي يه فيلم-کارتون موزيکال قديمي والت ديزني به اسم Bedknobs and Broomsticks که نمي دونم از کجا توي خونه ي ما پيدا شده بود و نمي دونم چرا هيچ کس رو غير از خودم و پريا حتي توي اين ور دنيا نمي شناسم که اون رو ديده باشه. تا حدي که پريا اين اواخر فکر کرده بود که نکنه اين موزيکال اصلا وجود خارجي نداشته و اون همه ش رو خواب ديده يا تصور کرده (کوچولو بودي خيلي اون وقت ها!).

تغوا. داستان فيلم و شيوه ش در پيوند دادن سحر و جادو با زندگي بچه ها و همچنين مخلوط کردن فيلم و کارتون و ترانه هاي فوق العاده (که به نوعي تنها قسمت هاي فيلم بود که با وجود اين که زبونش رو کامل نمي فهميديم بعد از سال ها توي ذهنمون کامل مونده بود) واقعاً منحصر به فرده.

کتغ. از مهمترين و بارزترين ويژگي هاي فيلم ها و کارتون هاي ديزني رقص هاي spontaneous ان که واقعاً به نوعي شادي و لبخند رو توي وجودت تزريق مي کنن. مثال خيلي قشنگش توي همين فيلمه که ديويد تاملينسون فقيد (عده اي شايد از مري پاپينز بشناسنش) توي خيابون پشت پيانو مي شينه و شروع به خوندن مي کنه و بلافاصله يک گروه نوازنده دورش جمع مي شن و همراهيش مي کنن و همه در اطرافشون خوشحال و خندون و بيخيال از دنيا شروع به رقصيدن مي کنن و موسيقي به شکل غيرقابل باوري اوج مي گيره. فکر مي کنم همين صحنه (و شايد صحنه هاي مشابه از کارناوال ها و رقص ها و فستيوال هاي خياباني) يکي از روياهاي کودکي من بود و به دنبالش احساس فاصله ي ايران و "خارج" و در نهايت سوال و افسوس اين که چرا توي ايران اين اتفاق نمي افته. (فکر کنم بشه شعف من رو از قدم زدن توي خيابون بعد از بازي ايران و استراليا تصور کرد).

سنک. خورشيدک جان شايد هم حق با شماست! چه کنيم؟!

سيس. اي کجايي تابستون! ای کجايي فستيوال جاز!

Motivation

2009-02-10T00:05:00.000-05:00

خانه

2009-02-09T23:41:00.002-05:00

يک روز لورا وقتی يازده سالش بود گفت: هيچ جا خانه ی آدم نمی شود. اين را رنی می گويد. فکر می کنم احمقانه است.

گفتم: چرا اين طور فکر می کنی؟

گفت: دقت کن. هيچ جا. خانه ی آدم. نمی شود. بنابراين خانه وجود ندارد.

(آدمکش کور - مارگارت اتوود)

پ. ن. تعريف خانه ی آدم چيست؟

پرلود-فوگ باخ-ليست در لامينور bwv543

2009-02-05T00:02:00.005-05:00

پ.ن.1. اجرای نسخه ی اصلی پرلود – فوگ بر روی ارگ. به هوشمندی کارگردان در نشان دادن صحنه هايي از ستون های بلند کليسا و تمثال مسيح در آغاز رويايي فوگ دقت کنيد!

پ.ن.2. اجرای فوق العاده ی وايزنبرگ از نسخه ی فرانس ليست

پ.ن.3. اجرای نابغه ی جوان Lise de la Salle برای دوستانی که به ديدن برای شنيدن نياز دارند! بسيار پر تنش و جوانانه در مقابل اجرای پخته ی وايزنبرگ. هر کدام زيبايي های خود را دارند.

5. با اين حال؛ حتی يک گوش ناآشنا به ارگ هم می تواند از ميان آن همه صدا عظمت و زيبايي قطعه را احساس کند.

4. بازنويسی برای پيانو (يا درواقع پيانو-فورته!) ناگهان بعد تازه ی نوانس را به آن اضافه می کند و اين پرلود-فوگ majestic و کليسايي را به شدت دراماتيزه و رومانتيزه می کند. مانند مشتق يک تابع يا شستن يک فرش ابريشم يا تميز کردن يک تابلو. زيبايي های نسخه ی ارگ بعد از شنيدن نسخه ی پيانو بيشتر و بيشتر خود را نشان می دهند.

3. در طی ده ها باری که در حين نوشتن اين پست به نسخه های گوناگون اين قطعه گوش دادم متوجه شدم که هر چه با دقت بيشتری گوش بدهم تمايل بيشتری برای گوش دادن دوباره و دوباره پيدا می کنم. گويي بيشتر از آن سرمست می شوم و در ميان صداهايش فرو می روم.

2. پرلود – فوگ در لا مينور (BWV543) را باخ در اوائل قرن 18م ميلادی برای ارگ نوشت، ليست در اواسط قرن نوزدهم برای پيانو بازنويسی کرد و وايزنبرگ در قرن بيستم نواخت. از کدام يک بيشتر ممنون باشيم؟!

1. تنوع بيش از اندازه ی کارهای باخ و شايد به نوعی موسيقی کلاسيک به بسياری جرأت اين را داده است که بازنويسی آن ها دست بزنند. بازنويسی هايي که تمام روح قطعات را نابود می کنند؛ مگر آن ها که استادان نوشته اند از روی استادان و استادان نواخته اند. پيش تر درباره ی پرلود باخ-سيلوتی با اجرای گيللس نوشتم.

Rencontres imprévues -1

2009-02-01T17:31:00.003-05:00

زمان: يکشنبه عصر يکم فوریه

مکان: Presse Café (Milton and du Parc)

دما: 18 (داخل) 12- (خارج)

Café le presse دکوراسیون داخلی جالبی دارد. فضایی بزرگ پر از میز و صندلی های بزرگ و کوچک و يک عالمه کابل برق که روی زمین کشیده شده اند که دانشجوها لپ تاپ هایشان را به برق بزنند و 24 ساعته در حال درس خواندن باشند. جالب تر و به نوعی peculiar تر از آن میز های مربعی است که حدود 8 تا 10 نفر می توانند دور آن بنشينند خواه این که يکديگر را می شناسند يا خیر.در زیر انبوه گزارش کارهای تصحیح نشده دست و پا می زنم که تلفن زنگ می زند و دوستی قرار اسکیت شب و برنامه ی بعد از آن را هماهنگ می کند (با خودم فکر می کنم پس کی به این همه گزارش برسم؟!). پشت یکی از همین میزها نشسته ام؛ تلفن را که قطع می کنم مرد میانسالی که با کت زمستانی اش و يک کاپوچينو روبرویم نشسته با لبخند چیزی به فرانسه ی فرانسوی می گويد. صدا زیاد است و متوجه نمی شوم و دو سه بار ازش خواهش می کنم که جمله اش را تکرار کند. تا در نهايت می فهمم که علت نفهمیدنم این بوده که اصلاً انتظار چنین جمله ای را نداشتم!

- Vous parlez bien le Farsi!

- Oui merci! Mais c’est ma langue maternelle!

از قرار معلوم طرف برای بيزينس چند بار به ایران سفر کرده و کیش و تهران را دیده. هدفش از زندگی سفر بود و می خواست باز ایران را ببیند و مثل همیشه جمله های همیشگی که چه مردم خوب و مهربانی و زندگی خوبی و چقدر با آنچه نشان می دهند فرق دارد و غیره و غیره...

قهوه اش که تمام شد لبخند دیگری به هم زدیم و من گفتم À la prochaine و او گفت خداحافظ! (مطمئنم که ح رو تلفظ کرد!!)

- این ملاقات های کوتاه دوست داشتنی دست کم ماهی یکبار به غیرمنتظره ترین شکل ها برایم رخ می دهند. باز هم خواهم نوشت.